ะปฏิเสธเร็วถึงเพียงนี้ “เจ้ามิใช่ยังมีสินเดิมอยู่อีกหรือ…”อนุเสิ่นรีบฉุดชายกระโปรงของหลี่ซื่อ น้ำตาร่วงเป็นสาย “ฮูหยิน ข้าขอร้องท่านเถิด ช่วยเราด้วยเถิด ซานเกอเอ๋อร์เรียกท่านว่าท่านแม่มาตลอด เขาก็เหมือนลูกของท่านมิใช่หรือ”หลี่ซื่อเย็นชานัก “ข้าไม่เคยมีบุตรชาย จะมีลูกจากที่ใดได้เล่า?”อนุเสิ่นกุมมือนางไว้ ร้องไห้แทบขาดใจ “ฮูหยิน ท่านอย่าใจร้ายถึงเพียงนี้เลย ซานเกอเอ๋อร์คือบุตรชายเพียงคนเดียวของนายท่านสาม หากท่านโกรธข้า ข้าจะคุกเข่าขอขมา!”คำว่า “บุตรเพียงคนเดียว” ทำให้นายท่านสามสะเทือนใจ เขาดึงอนุเสิ่นกลับ ห้ามไม่ให้นางคุกเข่า กล่าวกับหลี่ซื่อด้วยโทสะ “เจ้าหญิงใจร้าย เช่นนี้เจ้าจะให้ข้าตายไร้บุตรถึงจะพอใจหรือ? เจ้าจะให้หรือไม่?”“ไม่มีแล้วจะให้ได้อย่างไร?”นายท่านสามโกรธจัด “ข้าช่างอับโชคยิ่งนักที่ได้เจ้ามาเป็นภรรยา!”หลี่ซื่อคว้าไม้กวาดจากบ่าว ตะเพิด “ไสหัวออกไปให้หมด!”อนุเสิ่นร้องไห้ปานจะขาดใจ นายท่านสามหลบไม้กวาด แล้วขู่ “เจ้าลองดูสิว่าข้าจะหย่ากับเจ้าหรือไม่!”“มีปัญญาก็เชิญหย่าเลย!”ขณะทั้งสองทะเลาะกันอย่างรุนแรง หลินถิงจึงก้าวออกมาขัดขึ้น “ข้าสามารถช่วยหาทางรวบรวมเงินสามพันตำลึงให้พวกท่านได้”นางมิได้กล่าวว่าตนมีเงิน แต่บอกว่าสามารถหาให้ได้ พอจะน่าเชื่อหน่อย ด้วยเพราะนางรู้จักกับคุณหนูสามสกุลต้วนเห็นทุกคนพากันเงียบ หลินถิงจึงย้ำอีกครั้ง “ข้าหาเงินให้ได้จริงๆ”หลี่ซื่อฟาดไม้กวาดอีกครั้ง
