แล้ว จึงถึงเวลาคิดการใหญ่ ภารกิจจุมพิตต้วนหลิงมิอาจชะลอได้อีก หากยังรีรออยู่ นางคงได้พบกับโลงเย็นเฉียบแทนหลินถิงนั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ พลางจดโน้มนิ้วขีดเขียน จนในที่สุดก็เรียกเถาจูให้ไปสืบความเคลื่อนไหวของต้วนหลิงในสองสามวันมานี้ เพราะหากมิได้พบหน้าเขา นางก็จุมพิตเขาไม่ได้เถาจูมิได้ซักถามใดๆ นางเชื่อมั่นว่านี่ต้องเป็นส่วนหนึ่งในแผนของคุณหนูเจ็ด เพื่อให้ต้วนหลิงหลงรักและตายใจจากนั้นจึงจะได้ทรมานเขาตามแผนเพียงมีเงินทอง แม้ผีก็ต้องเข็นครกให้ เรื่องราวจึงถูกสืบความได้ในครึ่งวัน เถาจูหวนกลับมาพร้อมข่าวสำคัญ“คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ! ข่าวด่วน! มีเหตุวุ่นวายในซูโจว ฝ่าบาททรงแต่งตั้งท่านต้วนให้เดินทางไปตรวจสอบ เขาจะออกจากเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้แล้วเจ้าค่ะ!”หลินถิงทำพู่กันในมือตก “ว่าอย่างไรนะ!? ต้วนหลิงจะออกจากเมืองหลวงไปซูโจว? แล้วจะใช้เวลานานเท่าไร?”“หากไม่นานนักก็หนึ่งเดือน หากนานก็สามเดือนเจ้าค่ะ” เถาจูตอบหนึ่งเดือน……สามเดือน……!?หากนานถึงเพียงนั้น เกรงว่านางคงกลายเป็นศพแห้งก่อนเขาจะกลับมา……หลินถิงใจเต้นโครมคราม รีบหยิบพู่กันมาเขียนจดหมายอย่างรวดเร็ว “เจ้ารีบส่งจดหมายฉบับนี้ไปที่กรมเหนือ มอบให้ต้วนหลิงด้วยตัวเอง”นางคิดได้อีกอย่าง จึงแก้คำสั่งใหม่ “ไม่ใช่! ส่งไปที่จวนต้วนเถิด เขาน่าจะอยู่จัดของเตรียมเดินทาง”ตอนเขียนจดหมายนั้น หลินถิงไม่ได้หลบซ่อน เถาจูจึงเห็นข้อความทั้งหมด ในจดห
