มายนางระบุว่าต้องการเชิญต้วนหลิงไปพบกันที่ “หอหนานซาน” เพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญ เถาจูใส่จดหมายลงซองพลางถาม “คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ ท่านอยากพบท่านต้วนก่อนเขาเดินทางไปใช่หรือไม่?”เถาจูคิดว่าคุณหนูของตนช่างเฉลียวฉลาดนัก รู้ดีว่าช่วงเวลาอำลาเป็นช่วงอ่อนไหว หากได้พบกันก่อนจาก ก็อาจฝังความรู้สึกไว้ในใจอีกฝ่าย ทำให้แม้จากไปแล้วก็ยังคิดถึงไม่ลืม นานไปความผูกพันก็จะก่อตัว……หลินถิงคว้าเสื้อคลุม เตรียมออกจากจวนไปยังหอหนานซาน “ถูกแล้ว ข้าต้องพบต้วนหลิงก่อนเขาออกเดินทางให้ได้!”เถาจูรีบคว้าจดหมายแล้ววิ่งปรู๊ดออกไป “คุณหนูเจ็ดวางใจเถิดเจ้าค่ะ! ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเด็ดขาด จะต้องให้เขาได้รับจดหมายฉบับนี้วันนี้แน่!”ราวกับสายลม เถาจูหายไปในพริบตา หลินถิงก็ไม่อยู่เฉย รีบแต่งตัวและเร่งฝีเท้าตรงไปยังหอหนานซานทันทีเมื่อมาถึงก็ถามหาที่โต๊ะด้านล่างว่า มีเหล้าที่ดื่มเพียงจอกเดียวก็เมาบ้างหรือไม่แน่นอนว่าในโลกนี้ไม่มีเหล้าชนิดนั้น เว้นเสียแต่ว่าคนที่ดื่มจะคออ่อนชนิดที่แค่แตะปากก็ล้ม นางจึงถูกถามกลับ“บุรุษหรือสตรีขอรับ?”หลินถิงครุ่นคิดแล้วตอบตามจริง “เป็นบุรุษ……เดี๋ยวก่อน เจ้าไยต้องถามว่าชายหรือหญิง? การดื่มเหล้ามีแบ่งเพศด้วยหรือ?”เจ้าของร้านมองนางอย่างรู้ทัน “เหล้าไม่แบ่งเพศ แต่บางเรื่องแบ่ง”เขาเปิดร้านมานาน เคยเห็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์มานักต่อนัก บางนางเพราะรักแต่ไม่สมหวัง จึงใช้วิธีเด็ดขาด-มอมเหล้าบุรุษในดวงใจ แล
