้วหวังได้แนบชิดสักคืน เพื่อไม่ให้ต้องเสียใจภายหลังสาวน้อยตรงหน้านี้ก็คงเช่นกัน เขาไม่ได้ห้ามปราม เพราะตนเป็นเพียงเจ้าของร้านเหล้า ไม่คิดยื่นมือยุ่งเรื่องคนอื่น “คุณหนูขอรับ หอหนานซานของเราไม่มีเหล้าแบบที่ดื่มจอกเดียวก็เมาได้ดอก คิดวิธีอื่นเถิด”หลินถิงเองก็เดาได้อยู่แล้ว “ถ้าเช่นนั้น ขอเหล้าแรงที่สุดที่เจ้ามีมาเถอะ ยิ่งแรงยิ่งดี”นางรู้ดีว่าห้ามใส่ยาเด็ดขาด เพราะต้วนหลิงจะจับได้แน่นอน นางยอมรับว่าวิธีจะมอมเหล้าแล้วจูบเขานั้น ไม่น่าทำเลย แต่เพื่อเอาชีวิตรอด ศีลธรรมจรรยาใดๆ ขอพับเก็บไว้ก่อนเถิด หากทำภารกิจสำเร็จเมื่อใด ค่อยหาทางตอบแทนบุญคุณภายหลังก็ยังไม่สายเจ้าของร้านยกนิ้ว “เหล้าแรงมีแน่ แต่ราคามิใช่เบา”นางหยิบเงินออกมายื่นให้ “เงินไม่ใช่ปัญหา เอาเหล้าแรงที่สุดของเจ้าสามไห หากเจ้าให้เหล้าเถื่อนข้ามา ข้าจะทุบป้ายหอหนานซานของเจ้าให้แหลก”เจ้าของร้านรับเงินด้วยรอยยิ้มยินดี “หอหนานซานของข้าไม่เคยขายของปลอม คุณหนูวางใจได้เลย!”เขาเรียกเด็กในร้านนำหลินถิงขึ้นไปยังห้องชั้นสาม ซึ่งสงบและเงียบงันพอเหมาะ ห้องนั้นอบอวลด้วยกลิ่นกำยานกลางห้องมีโต๊ะน้ำชาตั้งอยู่ พร้อมแจกันดอกไม้สีแดงฉาน เด็กรับใช้เอ่ยว่า “เป็นดอกไม้ที่คัดพิเศษ สดใหม่ เพิ่งเด็ดมาจากต้นในเช้าวันนี้ ยังมีหยดน้ำค้างเกาะอยู่เลยขอรับ”หลินถิงมิได้สนใจดอกไม้ เดินดูรอบห้อง แล้วเปิดม่านฝั่งตะวันออกออก พบเตียงหลังหนึ่งแขวนกระดิ่งเบาๆ“เหตุใดห้อ
