่มีทหารกล้าเข้ามายุ่มย่ามแต่ตอนนี้……ต่างออกไปแล้ว พวกเขาจำต้องซ่อนตัว ปิดบังฐานะ ไม่อาจเปิดเผยตัวตน ฉะนั้นหน้าที่ปลอบโยนสาวงามจึงตกอยู่กับหลินถิงอีกครั้งหลินถิงรวบชายเสื้อคลุมกันฝนไว้มือเดียว แหงนหน้ามองแถวข้างหน้า แล้วก็ถอนใจยาว ยิ่งนับคนยิ่งปวดหัว เจ้าพวกทหารตรวจเอกสารช่างชักช้าเสียเหลือเกิน ยังมีอีกตั้งมากมายกฎใหม่ของเมืองหลวงในยามนี้คือ “เข้าเมืองง่าย ออกเมืองยาก” ผู้คนเข้าเมืองได้ไว แต่เวลาจะออกเมืองกลับต้องผ่านขั้นตอนยุ่งยากหลินถิงหันกลับไปมองจินอันไจ้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง วันนี้เขาไม่ได้สวมหน้ากาก แต่กลับแปลงโฉมด้วยการแต่งหน้าให้ใบหน้าขรุขระ ดูเผินๆ ก็ไม่รู้ว่าเป็นของปลอม ดูอัปลักษณ์ราวกับจริงสายตานางเลื่อนไปมองหน้าตัวเอง ใช้มือลูบหน้าเบาๆ วันนี้นางแปลงกายเป็นหญิงสาวหน้าตาธรรมดา สวมชุดผ้าสีฟ้าเรียบถือห่อของ ดูแล้วแทบไม่มีใครสนใจ แม้แต่เถาจูก็คงจำไม่ได้ นี่ล้วนเป็นฝีมือของจินอันไจ้เขาเก่งด้านการแปลงโฉม เพียงแต่เครื่องมือและวัสดุที่ใช้ในการปลอมหน้ามีราคาสูงมาก พวกเขาจึงไม่ค่อยใช้ยามปฏิบัติภารกิจ ส่วนมากจะแค่สวมหน้ากากหรือผ้าคลุมหน้าแต่วันนี้……ไม่ได้ เพราะต้องตรวจใบผ่านทางโดยดูใบหน้าจริง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ซ่งกงจื่อจ่ายไป จินอันไจ้เลยแถมปลอมหน้าพวกเขาสี่คนไปเลยหลินถิงไม่สนใจใบหน้าแปลกประหลาดของตัวเองอีก จูงมือสาวงามซ่งแน่นขึ้น คอยกันผู้คนไม่ให้เบียดเข้ามาแล้วถามจินอันไจ้อย่างระมั
