ด้วยเหตุอันใด? ข้านึกว่าเจ้ามาเอาตำรารักเสียอีก ที่แท้……มิใช่”หลินถิงไม่รับสมอ้างอย่างเด็ดขาด พลางกล่าวปดหน้าตาเฉย “ข้าออกไปเอาของที่ลืมไว้ พอกลับมาก็แค่นำหนังสือมาคืน หาได้อยากรบกวนท่านอีกไม่”“……ตำรารักเหล่านี้ คงเป็นของทหารองครักษ์เสื้อแพรที่เคยเข้าพักในเรือนหลังนี้กระมัง”กล่าวเสร็จ นางก็ผลักความรับผิดชอบไปให้คนอื่นหน้าตาเฉย เรือนพักแห่งนี้โดยปกติจะหมุนเวียนให้องครักษ์เสื้อแพรเข้าใช้พักผ่อน องครักษ์เสื้อแพรในกองกำกับการเหนือก็มีไม่น้อย ท่านต้วนย่อมไม่อาจไปตามหาว่าเจ้าของภาพลามกนี้เป็นใคร เขาก็มีงานหลวงให้จัดการอยู่มาก คงไม่มาคอยสืบสาวเรื่องเล็กน้อยนี้เป็นแน่หลังยัดตำรารักใส่มือต้วนหลิงเสร็จ หลินถิงก็ส่งหนังสือคืนให้เขาอีกข้าง ต้วนหลิงเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนเอ่ย“คุณหนูเจ็ด เรือนหลังนี้เป็นของข้า ส่วนเรือนสำหรับองครักษ์เสื้อแพรที่หมุนเวียนกันใช้อยู่ที่ขวามือเมื่อออกประตูไป”หลินถิงชะงักครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยความหนักแน่น “ข้าเชื่อว่าท่านต้วนเป็นคนบริสุทธิ์อยู่แล้ว แต่นั่นไม่ใช่ตำรารักของข้าแน่ๆ หากมิใช่ ข้าขอสาบานต่อฟ้า หากเป็นของข้าจริง ก็ขอให้ฟ้าผ่าตาย ไม่ได้ตายดี!”ต้วนหลิงพิจารณาดูนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็คล้ายจะอดขันมิได้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “คุณหนูเจ็ดไม่จำเป็นต้องสาบานถึงเพียงนั้น เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ ข้าเชื่อเจ้าว่าตำรารักมิใช่ของเจ้า”หลินถิงสบโอกาส โยนหินถามทางกลับทันที “ท่
