านต้วนโปรดวางใจ หลังข้าออกจากสำนักเหนือไปแล้ว จะเก็บเรื่องตำรารักในเรือนของท่านไว้เป็นความลับอย่างถึงที่สุด รับรองไม่ปริปากกับผู้ใด เป็นความลับตลอดไป”นางกล่าวเน้นย้ำอีกครั้ง “ข้าเชื่อว่าตำรารักนี้ไม่ใช่ของท่านต้วนแน่ๆ เพียงแต่หากข่าวลือแพร่ออกไป อาจกระทบชื่อเสียงของท่านในสำนัก เรื่องบางเรื่องอธิบายไปก็ไม่เข้าใจ ดีเสียกว่าที่จะปิดไว้เงียบๆ ไม่จำเป็นต้องสืบอีกแล้ว”ต้วนหลิงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “เช่นนั้น ข้าขอขอบคุณคุณหนูเจ็ดที่หวังดีต่อข้า”หลินถิงที่ลอยตัวเหนือวิกฤตได้สำเร็จ ก็แสร้งพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องเล็กเท่านั้น ท่านคิดจะจัดการตำรารักพวกนี้อย่างไร?”ต้วนหลิงวางหนังสือลง หยิบไม้จุดไฟออกมา แล้วจุดใส่ตำรารัก “ในเมื่อมิใช่ของเจ้า มิใช่ของข้า เช่นนั้นก็เผาทิ้งเสีย”เปลวเพลิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แทะกินขอบกระดาษ ไล่กลืนภาพอันลามกที่พาดพิงตัณหา หลินถิงมองแล้วถึงกับรู้สึกเจ็บใจ ถึงแม้ตำรารักเหล่านี้จะไม่ใช่ของนาง และนางก็ไม่ได้เสียเงินซื้อมัน แต่ตำรารักระดับนี้หายากยิ่ง น่าเสียดายที่ยังดูไม่จุใจกลิ่นกระดาษไหม้คละคลุ้งอยู่ทั่วเรือน นางอดไม่ได้ที่จะมองไปยังต้วนหลิงอีกครั้ง เขาสวมชุดขุนนางสีแดงเข้ม ผิวขาวราวกับหยก ใบหน้าคมคายแต่เย็นชา ขณะจุดไฟเผาตำรารักอย่างไม่สะทกสะท้านเมื่อไฟลุกเผากระดาษ ภาพลามกที่วาดขึ้นด้วยลีลาสุดบรรยายเหมือนกำลังโลดแล่นไปบนปลายนิ้วขาวสะอาดของต้วนหลิง กลับชวนให้รู
