ยังไม่ไปเสียที?หลินถิงปฏิเสธทันควัน “ก็ไม่เชิงว่าร้อนรน เพียงแต่ข้าเกรงจะรบกวนท่านขณะจัดการงานหลวงต่างหาก”ต้วนหลิงหัวเราะแผ่วเบา “คุณหนูเจ็ด ช่างรู้จักเกรงใจคนเสียจริง”เขาไม่เหลียวมองเถ้ากระดาษจากตำรารักที่กระจัดกระจายบนพื้น เพียงยกเท้าก้าวข้ามมันไป เอ่ยเรียกคนเข้ามาทำความสะอาด หลินถิงจึงไร้ข้ออ้างที่จะอยู่ต่อ ได้แต่คารวะล่ำลา แล้วออกจากกองกำกับการเหนือ***ยังไม่ทันผ่านครึ่งชั่วยาม หลินถิงก็ออกมาจากกองเหนือได้สำเร็จ เถาจูรีบรุดเข้ามาหา พลางสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกลัวว่านางจะถูกกลั่นแกล้ง“คุณหนูเจ็ด!”หลินถิงไม่อยากรำลึกถึงตำรารักที่ถูกเผาทิ้งอีกแล้ว โบกมือแล้วเปิดม่านรถม้า ขึ้นนั่งโดยไม่เหลียวกลับ“เถาจู กลับจวน!”เถาจูรีบตามขึ้นไปด้วย นั่งลงอย่างระมัดระวัง“เรื่องเรียบร้อยดีหรือเจ้าคะ?”หลังรถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไหวๆ มุ่งหน้ากลับจวนหลิน หลินถิงพิงโต๊ะชา ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ“จะเรียกว่าราบรื่นก็ได้มั้ง”“ก็ได้หรือมิได้กันแน่เจ้าคะ?”หลินถิงเปิดม่าน มองกองเหนือที่ค่อยๆ ไกลออกไป“ได้……ก็ได้อยู่ เพียงแต่ยังมีอีกเรื่องที่ข้ายังทำไม่สำเร็จ”เถาจูรีบหยิบเบาะรองนุ่มๆ มารองให้หลินถิงนั่ง แล้วนวดคลึงเบาๆ บนขมับของนาง“ยังมีอีกเรื่อง? คุณหนูเจ็ดโปรดบอกบ่าวเถอะ เผื่อบ่าวช่วยได้”หลินถิงปล่อยม่านลง เปิดลิ้นชักเล็กๆ หยิบขนมมาลองชิม“เรื่องนี้……ใครก็ช่วยข้าไม่ได้ ข้าต้องพึ่งตนเองเท่านั้น”“ยากมากหรือเจ้าค
