งยังคงจัดแต่งตัวเองไม่หยุด “หากท่านแม่ข้ามา เจ้าก็บอกว่าข้ากำลังพักผ่อน”“กลางวันออกไปก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ยังจะออกตอนกลางคืนอีก……ช่วงนี้เมืองหลวงไม่ค่อยปลอดภัยเลยนะเจ้าคะท่านดูสิ แม้แต่จวนเหลียงอ๋องยังมีคนบุกไปโปรยแป้งคัน!”หลินถิงยิ้มเหยียด “ก็เพราะเป็นเหลียงอ๋องที่ทำกรรมไว้มากต่างหาก คนชั่วย่อมพบจุดจบแบบนั้น!”ยังไม่ทันก้าวเท้าออกจากห้อง หลี่ซื่อก็เดินเข้ามา ในมือถือตะกร้าใส่ลิ้นจี่ สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง“เฝิงฮูหยินส่งลิ้นจี่มาให้ ข้าหลี่จิงชิวอายุก็ไม่น้อยแล้ว ยังไม่เคยได้ลิ้มรสลิ้นจี่เลย…”ในราชวงศ์ต้าเหยียนนี้ ลิ้นจี่จัดเป็นผลไม้ล้ำค่า มีไว้เฉพาะในวังหรือจวนขุนนางใหญ่เท่านั้น ชาวบ้านยากนักจะได้กิน หลี่ซื่อเป็นเพียงบุตรสาวสกุลพ่อค้า แม้ตอนนี้เข้าจวนหลินแล้ว ก็ยังห่างไกลคำว่า “สูงศักดิ์” เฝิงฮูหยินช่างมีน้ำใจนักได้ลิ้นจี่มาก็ไม่ลืมส่งมาให้ถึงจวนหลี่จิงชิวเข้ามาในห้องยิ้มๆ แต่พอเห็นการแต่งกายของหลินถิง สีหน้าก็เปลี่ยน“เจ้าแต่งตัวเยี่ยงนี้ไปทำไม?”ทรงผมรวบหางม้าสูง ชุดกางเกงเรียบง่ายแลดูบ้านๆ ไม่เหลือเค้าโครงของคุณหนูสกุลสูงเลยสักนิด ตลอดหลายปีมานี้ หลี่จิงชิวตั้งใจอบรมหลินถิงให้เป็นคุณหนูจากสกุลมีชื่อเสียง แต่สองปีหลังกลับยิ่งนับวันยิ่ง……หมดหวังหลินถิงฝืนยิ้ม แล้วพัดลมใส่ตัวเองไปมา “อากาศมันร้อน แต่งแบบนี้เย็นดี ท่านเมื่อครู่พูดว่าอย่างไรนะ? เฝิงฮูหยินส่งลิ้นจี่มา?”หลี่จิงชิวโดนเบี่ยงป
