งคงก้มหน้า“ลูกค้ารายก่อนมาหาเราอีกแล้ว”หลินถิงก้าวไปยืนบนหัวบันได มองเขาจากเบื้องบน “ด้วยเหตุใด?”จินอันไจ้กล่าวสั้นๆ ชัดเจน “เหลียงอ๋องเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ออกคำสั่งให้ตามล่าพวกเขา ทั้งยังให้คนเฝ้าที่ประตูเมือง พี่น้องสองคนนั้นจึงหนีไม่รอด ต้องมาขอให้เราทำเอกสารผ่านเมืองแล้วพาพวกเขาออกนอกเมือง”การจะออกนอกเมืองหลวงยามเจ้าหน้าที่ออกตามล่าเช่นนี้ จำต้องมีทะเบียนบ้านหรือเอกสารผ่านทาง หากเหลียงอ๋องสั่งให้คนเฝ้าจับตา ก็เหมือนมีด่านเหล็กปิดล้อมทั่วทิศจินอันไจ้เก็บดาบเข้าฝัก ดวงตาใต้หน้ากากเยียบเย็น “รับ……หรือไม่รับดี?”เมื่อหลายวันก่อน เหตุที่ไม่รีบส่งพี่น้องสองคนนั้นออกจากเมือง ก็เพราะข้อตกลงในสัญญาได้เปลี่ยนจาก “คุ้มกันพวกเขาออกจากเมือง” มาเป็น “ช่วยเหลือน้องสาวของเขาจากจวนเหลียงอ๋อง” เสียแล้วรับเงินสิ่งใด ก็ทำงานสิ่งนั้น จินอันไจ้มิใช่ผู้ใฝ่ความดีอะไรนัก แม้เห็นผู้คนลำบากน่าสงสาร ก็ใช่ว่าจะเอื้อมมือเข้าไปช่วยเหลือ โลกนี้มีคนที่น่าสงสารอยู่มากมาย เขาจะช่วยได้ทั้งหมดกระนั้นหรือ?ยามที่เขาตกอับสิ้นหนทาง เคยมีผู้ใดเอื้อมมือมาช่วยหรือไม่? เขาทำเพียงตามหน้าที่ รับเงินแล้วก็ทำงานให้เสร็จสิ้นก็พอหลินถิงเป็นคุณหนูสกุลขุนนาง คุ้นเคยกับผู้คนมากมาย การหาใบผ่านทางสักสองสามใบไม่ใช่เรื่องยากนัก อีกทั้งยังไม่มีผู้ใดตรวจสอบเนื้อหาภายใน เนื่องจากใบผ่านทางนั้นเพียงประทับตรา ส่วนเนื้อหาเป็นนางเขียนเอาเอง ผ
