ี้”ก่อนจากกัน ต้วนซินหนิงส่งนางถึงประตู พลางรู้สึกผิด “ขอโทษนะ ที่ทำให้เจ้าต้องลำบากไปด้วย”หลินถิงตอบด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “เตรียมเงินไว้ให้พร้อม ข้าจะพาเจ้าขึ้นไปหอหนานซาน แล้วสั่งอาหารแพงที่สุดเอาคืน!”ต้วนซินหนิงรับคำทันควัน “ดีเลย!”***หลินถิงไม่รั้งรอ จึงพาเถาจูขึ้นรถม้าตรงไปยังกองกำกับการเหนือ เถาจูไม่เคยมากองกำกับการเหนือมาก่อน ครั้นเห็นตัวอาคารอันเย็นชาแข็งกร้าว ก็ขาอ่อนแทบจะถอยหลัง“คุณหนูเจ็ด ท่านมาหาท่านต้วนด้วยเรื่องด่วนหรือเจ้าคะ?”“เรื่องเกียรติยศของข้าน่ะสิ”เถาจูหน้าซีดทันที “เช่นนั้นต้องด่วนแน่ๆ …แต่ท่านยังมิได้บอกข้าว่าเรื่องอะไร”หลินถิงก้าวลงจากรถม้า มุ่งหน้าไปยังประตู “ความลับ มีความเกี่ยวข้องกับหลิงอวี่ จึงไม่อาจแพร่งพรายได้”เถาจูงงเป็นไก่ตาแตก เรื่องเกียรติของคุณหนูเจ็ด…เกี่ยวข้องกับคุณหนูสาม? อะไรกันนี่!ขณะเถาจูยังยืนงง หลินถิงก็มาถึงหน้าประตูกองกำกับการเหนือ โดยมีองครักษ์เสื้อแพรสองนายยืนเฝ้า เข้าสกัดทันที“ที่นี่คือกองกำกับการเหนือ บุคคลภายนอกห้ามเข้า”หลินถิงถอยหนึ่งก้าว ทำตัวให้ห่างจากดาบซิ่วซุนเตาของพวกเขา ยิ้มบาง“ข้าคือคุณหนูเจ็ดแห่งสกุลหลิน ขอรบกวนท่านทั้งสองแจ้งแก่รองผู้บัญชาการต้วนว่าข้ามาพบ”“รองผู้บัญชาการต้วน ไม่ใช่ผู้ที่เจ้าจะพบก็พบได้”“ข้ารู้จักเขาเป็นการส่วนตั ว”พวกเขายังไม่ขยับ “เจ้าพูดว่ารู้จัก แล้วเราต้องเชื่อหรือ?”หลินถิงยังรักษามารยาท แม้เริ่มหมดค
