วามอดทน “ท่านแค่ลองไปแจ้งเขา ไม่ก็จะรู้ความจริงเอง”“ในเมื่อคุ้นเคยกันดีแล้ว เหตุใดจึงไม่รอเขากลับจวนหลังเลิกงานเล่า?”“เรื่องเร่งด่วน ย่อมต้องรีบมาเดี๋ยวนี้”พวกองครักษ์เสื้อแพรเริ่มลังเล เถาจูที่ฟังคำว่า “เกียรติยศ” มาตลอด ก็อดรนทนไม่ไหว“รู้หรือไม่ว่านี่คือคุณหนูเจ็ดแห่งสกุลหลิน เป็นคนในดวงใจของท่านต้วน! ยังไม่รีบไปแจ้งอีก!”ในเมื่อคุณหนูของนางมีแผนจับหัวใจต้วนหลิงอยู่แล้ว การยืมชื่อ “คนในดวงใจ” ล่วงหน้า คงมิเป็นไรหรอก เถาจูเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ มิหวั่นแม้เป็นสถานที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้ คำพูดนั้นทำเอาหลินถิงหันควับ“เถาจู เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?!”องครักษ์เสื้อแพรทั้งสองอึ้งไปเช่นกัน พวกเขาหันหน้ามาพิจารณา แล้วก็วิ่งเข้าไปแจ้งข่าว“เจ้ารอสักครู่!”หลินถิงรีบตะโกนไล่หลัง “ท่านขุนนาง! ไม่ใช่คนในดวงใจ! แค่บอกว่าเป็นคุณหนูเจ็ดจากสกุลหลินก็พอ! ท่านขุนนางงงง!”ยามที่องครักษ์เสื้อแพรผู้ถูกสั่งให้ไปแจ้งข่าวกลับออกมา สีหน้ากลับเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นนอบน้อม ด้วยสายตานั้นเต็มไปด้วยความเลื่อมใส“คุณหนูเจ็ดแห่งสกุลหลิน เชิญท่านตามข้ามาภายในเถิด”ถ้อยคำยังแปรเปลี่ยน จาก “เจ้าคนนี้” เป็น “ท่านผู้นี้” ส่วนอีกผู้ที่เฝ้าประตู แม้มิได้เอ่ยวาจาใด แต่สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความเคารพหลินถิงถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่หันไปมองเถาจู พร้อมยกมือขึ้นกุมหน้าผาก “เจ้า…เถาจูผู้แสนดีของข้า ใครใช้เจ้าให้พูดเช่นนั้นกัน”เถาจูกลั
