ัว รีบเอาผ้าเช็ดหน้าอุดปากสหายรักไว้“เจ้าพูดอะไรน่ะ! ข้า…ข้ากับคุณชายเซี่ย เรายัง…ยังบริสุทธิ์ทั้งคู่ มิใช่อย่างที่เจ้าคิดเลย!”นางกล่าวตะกุกตะกัก แก้มแดงจนแทบหยดเลือด “ข้าแค่ยืมหนังสือของท่านพี่ แต่…”หลินถิงแหวกมือของต้วนซินหนิงออก “เจ้าทำหนังสือพี่ชายเสียหายหรือ?”ต้วนซินหนิงยิ่งหน้าแดง ตะครุบผ้าเช็ดหน้าจนแทบขาด “ไม่ใช่ ข้ารู้ว่าท่านพี่ใจดี ต่อให้หนังสือเสียหายก็ไม่ว่าอะไร…แต่…”“แล้วเรื่องมันเป็นอย่างไรแน่?” หลินถิงเริ่มงุนงงต้วนซินหนิงสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดออกมาเสียงเบาแทบไม่ถึงหู “ตอนคืนหนังสือ ข้าเผลอสอดภาพตำราโลกีย์ไว้ในเล่มด้วย…เพิ่งรู้ตัวตอนกลับมาแล้ว เจ้าคิดว่าข้าผิดมากหรือไม่?”องุ่นลูกหนึ่งหล่นจากมือหลินถิง กลิ้งกลับลงไปในตะกร้าหวายลายดอกไม้“ตำ…ตำราโลกีย์?! เจ้าบอกว่าเจ้าสอดภาพโลกีย์ไว้ในหนังสือพี่ชายเจ้า?! หลิงอวี่ เจ้าทำได้อย่างไร!”ต้วนซินหนิงรีบเอาผ้าเช็ดหน้าปิดหน้า “ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจเลยนะ!”หลินถิงอ้าปากค้าง ค่อยๆ เก็บองุ่นลูกนั้น“เดี๋ยวก่อนนะ เจ้าดูตำราโลกีย์? เจ้าไม่เคยแม้แต่จะอ่านนิยายที่มีเนื้อหาห้องหอนี่นา สมัยก่อนเจ้าชอบแต่เรื่องรักใสๆ ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมตอนนี้ถึง…”ต้วนซินหนิงพอนึกถึงภาพตำราโลกีย์ก็หน้าแดงก่ำ ก้มหน้างุด เสียงเบาดุจยุง “ข้าแค่……แค่รู้สึกสงสัยใคร่รู้ ไม่ได้ดูบ่อยนักหรอก”หลินถิงแกล้งตีหน้าน้อยใจ “ช่างไร้น้ำใจนัก ของดีเช่นนั้นกลับไม่ชวนข้าดูด้วย”ต้วนซ
