ินหนิงแทบอยากฝังตัวลงดิน “เล่ออวิ๋น เจ้าอย่าล้อข้าเลย ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่ปิดบังเจ้าอีก”หลินถิงอมองุ่นเข้าปาก เลิกแกล้งนาง“เรื่องแค่นี้ง่ายนิดเดียว เจ้าก็แค่แอบเข้าไปเอาคืนก่อนที่พี่ชายเจ้าจะรู้ตัว เจ้าก็ไม่ใช่ไม่เคยแอบเข้าห้องหนังสือเขานี่นา”“มิได้…” ต้วนซินหนิงหน้าเคร่ง“มิได้อย่างไร? หรือว่าพี่ชายเจ้าลงกลอนล็อกห้องหนังสือแล้ว?”“ไม่ใช่…” ต้วนซินหนิงเสียงอ่อย “…ท่านพี่เอาหนังสือเล่มนั้นติดตัวไปที่กองกำกับการเหนือแล้ว”ก่อนหน้านี้ต้วนซินหนิงนอนไม่หลับ จึงขอยืมหนังสือเล่มนั้นที่อ่านยากจนหลับได้สบาย…โดยไม่รู้ว่าตำราต้องห้ามหลุดติดไปด้วยหลินถิงอุทานเบาๆ “หืม กองกำกับการเหนือหรือ… เช่นนั้น เจ้าคงต้องเตรียมคำอธิบายให้พร้อม หากเขาเปิดเจอภาพนั้นเข้าแล้วจริงๆ”ต้วนซินหนิงหลบสายตา “ข้า…ข้าได้ไปพูดกับท่านพี่ตั้งแต่เช้าแล้ว”“ว่าอย่างไร?”“บอกว่ามีของติดอยู่ในเล่มนั้น ขอให้เขานำกลับมาให้ ข้า…ข้ากลัวว่าเขาจะเปิดดู เลยพลั้งปากไปว่า ของนั้นเป็นของเจ้า…”องุ่นในปากหลินถิงแทบขมสนิท เหตุการณ์คล้ายกับตอนเรียนที่เอานิยายไปอ่านแล้วโดนพ่อแม่จับได้ ก็จะรีบบอกว่าเป็นของเพื่อน จะได้ไม่ถูกริบ แต่ครั้งนี้…มันไม่ใช่นิยายธรรมดา…แต่เป็นตำราโลกีย์!หลินถิงหัวเราะทั้งโกรธทั้งขำ “ต้วนหลิงอวี่ เจ้าช่างใจกล้าจริง! ไม่ชวนข้าดูก็ว่าไปอย่าง ยังจะโยนให้ข้ารับบาปอีกหรือ!”ต้วนซินหนิงรีบสวมกอดหลินถิงแน่น “ข้าผิด ข้าผ
