นไว้ข้างใน ทันใดนั้น เลือดทะลักล้นออกมาเจิ่งนอง แต่ความปรารถนายังคงอยู่!ต้วนหลิงไม่หยุด เขาหันมีดไปยังข้อมืออีกข้าง ลงมือเช่นเดียวกัน-ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือสองข้างอาบไปด้วยโลหิต ผิวขาวซีดดุจหิมะ ถูกประดับด้วยรอยแดงจัดดั่งดอกเหมยในฤดูหนาว ล้วนเป็นความเจ็บที่งดงามเลือดไหลมากขึ้น……แต่ใบหน้าของเขากลับไม่ซีด กลับกัน แก้มกลับแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม เหงื่อไหลตามไรผมผ่านโหนกคิ้วราววาด ไหลตามจมูกโด่งก่อนจะหยดลงมา กระทบช่วงล่างที่เต้นเร่า ความร้อนสองสายที่แฝงอยู่ในนั้นกระทบกัน แผ่วเบาแต่ก็แฝงแรงสะท้าน ราวกับใครบางคนกำลังกระตุ้นเขาเบาๆต้วนหลิงหลุดเสียงครางต่ำ ฝ่ามือกราชับด้ามมีดแน่น ขนตายาวกระพือเบาๆ เหงื่อหยดหนึ่งหล่นจากปลายขนตาคล้ายหยดน้ำตาในยามเจ็บปวดภายในห้องเงียบงัน มีเพียงกลิ่นคาวโลหิตที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ กับลมหายใจที่ค่อยๆ แปรเป็นหนักหน่วงของชายหนุ่มผู้หนึ่ง-ผู้ซึ่งกำลังต่อสู้กับปีศาจในกายตนเองคอของต้วนหลิงแหงนขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เหงื่อไหลผ่านลูกกระเดือกขึ้นลง ลับหายเข้าไปในสาบเสื้อที่เปิดเล็กน้อย ละอองเหงื่อเย็นเฉียบลูบไล้ผิวขาวผ่องดั่งหยก ก่อนจะหยดลงในแอ่งกระดูกไหปลาร้าสองมือที่เปรอะเลือดทั้งลื่นทั้งเปียก เขาเผลอปล่อยมีดให้หลุดมือ มันหล่นกระแทกขอบเตียงแล้วกลิ้งตกลงพื้นส่งเสียงแกร้งในห้องเงียบงัน และหยาดโลหิตก็ซึมเปื้อนพรมผืนงามต้วนหลิงขบกรามแน่น ปลายนิ้วทั้งสิบฝังลึกลงในผ้าปูที่นอน
