ลังเลโดยสิ้นเชิงหลี่ซื่อเมื่อได้ยินคำยืนยันจากเฝิงฮูหยิน ก็มิได้เสแสร้งต่ออีก ยิ้มกว้างจนรอยย่นที่หางตาเผยออกมา “เฝิงฮูหยินกล่าวถูกต้องแล้ว พวกเราควรหมั้นให้เรียบร้อยเสียที”ในศาลา หลินถิงยังไม่รู้ว่าแค่ไม่กี่คำของผู้ใหญ่ ก็เกือบทำให้นางถูกจับหมั้นหมายไปกับต้วนหลิงเสียแล้วนางกำลังรีบอธิบายว่า “ใต้เท้าต้วน ท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าเข้าใจว่าท่านเป็นคนอื่น ข้าไม่ได้ตั้งใจลวนลามท่านเลยจริงๆ”ผ่านไปครู่หนึ่ง ต้วนหลิงก็ยิ้มบาง เอื้อมนิ้วลูบปลายมือที่ยังรู้สึกชาๆ เล็กน้อย “คุณหนูเจ็ดเข้าใจว่าข้าเป็นผู้อื่น?”“ถูกต้อง!”นางแทบอยากควักหัวใจออกมาให้เขาดู เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ “ข้าหลับตาพักสายตาอยู่ เข้าใจผิดว่าเป็นเถาจูหากรู้ว่าเป็นใต้เท้าต้วนข้าไม่มีทางกอดท่านเด็ดขาด”ต้วนหลิงว่า “คุณหนูไม่จำเป็นต้องอธิบาย ข้าเชื่อเจ้า อีกอย่าง ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด ดูเจ้าราวกับพบศัตรูเช่นนั้นเหมือนข้าเป็นปีศาจกินคนไม่มีผิด”หลินถิงเกาจมูก กลิ่นหอมบางลอยเข้าจมูกผ่านลมหายใจ ทันใดนั้นนางนึกขึ้นได้ว่ามือข้างนี้เพิ่งไปลูบเอวต้วนหลิงก็รีบลดมือลง “ที่ข้ารีบอธิบายก็เพราะกลัวท่านเข้าใจผิด ท่านจะเป็นปีศาจกินคนได้อย่างไร ที่ใดมีปีศาจหน้าตางดงามถึงเพียงนี้กัน”ต้วนหลิงยิ้มแฝงนัย “งดงามหรือ… คุณหนูเจ็ดเห็นว่าข้าหน้าตาดี?”หลินถิงเผลอตอบไปโดยไม่คิดอะไรมาก เพียงแค่จะสื่อว่าเขาไม่ได้ดูน่ากลัวอะไร แต่ความจริงคือเขาหล่อจริงๆ“หน้าต
