นหลิง ด้านข้างของเขางดงามราวเปลวเพลิง งามอย่างโดดเด่นเฉกพลุไฟในค่ำคืน สีหน้านุ่มนวล รูปร่างสูงสง่า เอวคอด ขายาว กิริยามารยาทงดงามดุจภาพวาดแม้จะสวมชุดธรรมดา แต่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าองครักษ์เสื้อแพรในชุดราชการและดาบคาดเอว ก็หาได้เสียความสง่างาม แม้องครักษ์เสื้อแพรจะรูปร่างสูงใหญ่ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็ยังดูเตี้ยกว่าครึ่งศีรษะแท้จริงแล้ว โฉมหน้าของต้วนหลิงนั้นรุนแรงเกินไป งามอย่างอันตราย มิได้แต่งแต้มด้วยสีแป้งน้ำหอมเฉกเช่นหลินถิง แต่เพราะเขามักมีรอยยิ้มอ่อนโยน จึงช่วยขับความคมกล้าของรูปโฉมให้ละมุนขึ้นหลินถิงเมื่อยังไม่เข้ามาในหนังสือ เคยดูละครย้อนยุคมามากมาย แต่เมื่อเห็นต้วนหลิงตัวจริง จึงตระหนักว่า นักแสดงเหล่านั้นไม่มีใครถ่ายทอดกลิ่นอายของบัณฑิตผู้สูงศักดิ์ในยุคโบราณได้เลย สิ่งบางอย่างไม่อาจแสดงออกได้ มันเป็น“กลิ่นอาย” ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดแต่สิ่งที่นางยังคงสงสัยคือ เหตุใดต้วนหลิงถึงชอบสะสมดวงตาของผู้คน? คิดแล้วก็สลัดออกไป-ไม่เกี่ยวกับข้าสักหน่อย! หลินถิงภาวนาในใจ “เคารพในความหลากหลายของสิ่งมีชีวิต” ก่อนปิดม่านลงอีกครั้ง ค่อยๆ เคี้ยวเม็ดบ๊วยในปาก รสเปรี้ยวหวานชวนให้ใจเบิกบาน เถาจูยังคงเอาใจ คัดบ๊วยลูกใหญ่สุกงอมจากตะกร้าให้คุณหนูหลี่ซื่อเห็นบุตรสาวชะเง้อมองออกไปจึงถามอย่างใคร่รู้ “เหตุใดรถม้าจึงหยุดลง? ยังมิได้เข้าเมืองอีกหรือ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”หลินถิงอมบ๊วยเปรี้ยวหวาน
