้เขาปล่อยนางไปต้วนหลิงหัวเราะ “เจ้าช่างมีสหายมากนักนะ ช่วยคนโน้นที คนนี้ที”หลินถิงก็หัวเราะแห้งๆ ก่อนกล่าวกลบเกลื่อน “ข้าจะปิดบังไปก็ใช่ที่ ความฝันข้าในตอนนี้ก็คือ……มีมิตรสหายทั่วหล้า” แล้วกวาดทรัพย์ทั่วแผ่นดินด้วยต้วนหลิงก้าวเดินอีกไม่กี่ก้าว พอดีเหยียบแมงมุมที่ยังคลานอยู่บนพื้น กลายเป็นศพอยู่ใต้รองเท้า“เพื่อช่วยสหาย เจ้าเสี่ยงชีวิตบุกจวนเหลียงอ๋องเพียงลำพัง-คุณหนูเจ็ดนี่ช่างกล้าหาญมีน้ำใจไม่น้อย”“แต่เจ้ามิกลัวหรือ ว่าจะถูกจับได้ แล้วโดนตั้งข้อหาคิดลอบปลงพราชนม์เหลียงอ๋อง?”เขาจัดดาบประจำกาย ซิ่วชุนเตา ที่ห้อยอยู่ที่เอวให้เข้าที่ แล้วหันกลับมามองนาง สายตายังคงอ่อนโยนเช่นเคยหลินถิงยังเดาใจเขาไม่ออก “หรือว่าท่านต้วน……จะเปิดโปงข้า?”ต้วนหลิงถามกลับอย่างลอยๆ “แล้วเจ้าว่าอย่างไรเล่า”นางรีบพูดจาประจบ “ข้าว่าท่านคงไม่-ท่านต้วนใจดี มีเมตตาดุจพระโพธิสัตว์ จะไปลงมือกับข้าได้อย่างไร ข้ารับรองจะไม่ทำร้ายใคร ช่วยคนเสร็จแล้วจะรีบไป”เขาก้มหน้าลง เสียงคล้ายจะปราชดแต่ก็ไม่ชัดนัก “ใจดี มีเมตตา ดุจพระโพธิสัตว์……คุณหนูเจ็ดเห็นข้าเป็นคนเช่นนี้หรอกหรือ”หลินถิงยังอยากกล่าวถ้อยคำไพเราะอีกสักหน่อย แล้วจะหาโอกาสเผ่นแน่บ เพิ่งขยับปากจะเอ่ยคำ-เสียงเคาะเบาๆ ดังมาจากนอกหน้าต่าง “หลินถิง?”เสียงของจินอันไจ้ผู้ค้นฝั่งเรือนตะวันตกเสร็จแล้ว และยังไม่เห็นนางมาสมทบเพื่อไปตำหนักของอ๋อง จึงมาหานางที่เรือนตะวันออกแทน“ข้าอ
