ุใดเจ้าถึงใช้ยามากถึงเพียงนี้?”หลินถิงขณะกำลังเก็บถุงยาอันว่างเปล่าเข้าที่ กล่าวเสียงเบา “ก็กันไว้ดีกว่าแก้ หากระหว่างลากไป พวกเขาฟื้นขึ้นมาจะทำเช่นไร?”ยานี้นางเทไปเกือบครึ่งห่อจินอันไจ้ตามนางเข้ามาด้านใน พร้อมปิดประตูอย่างระวัง “ก็ใช่ว่าผิดนักหรอก แต่เจ้าฟุ่มเฟือยเกินไป ยานี้ก็ต้องใช้เงินซื้อเหมือนกันนะ”หลินถิงตบหน้าผาก “จริงด้วย! เงินซื้อวัตถุดิบทำยานี่เจ้าก็เบิกจากบัญชีกลางนี่นา ต้องประหยัดสักหน่อยแล้วต่อไปเจ้าทำยา อย่าให้พลาดบ่อยนักล่ะ”จินอันไจ้ “……” ข้าช่างไม่น่าเตือนนางเลยจริงๆ นี่นางเห็นเงินสำคัญกว่าทุกสิ่งกระนั้นหรือตำหนักของเหลียงอ๋อง ภายนอกนั้นประดับประดาด้วยเครื่องหยกลายคราม จิตรกรรม ของล้ำค่าหายากมากมายสะกดทุกสายตาให้ตะลึงหลินถิงเดินผ่าน พลางรู้สึกคล้ายตัวเองเป็น “ท่านยายหลิว” เข้าสวนสกุลเจี่ย เปิดโลกยิ่งนัก ต่างจากนาง จินอันไจ้กลับเดินผ่านอย่างสงบ ไม่แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อยเดินเลยสิ่งของเหล่านั้นไปอีกไม่กี่ก้าว ก็พบเตียงนอนงามซ่อนอยู่หลังฉากบังตาไม้ฉลุ พร้อมชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้หวงฮวาลี่ บนโต๊ะมีผลไม้สดใหม่ ชุดน้ำชา และขนมหวานประจำวันหลินถิงลูบท้องตัวเอง หลังจากเต้นไปหลายบทเพลง รู้สึกหิวอยู่ไม่น้อย แต่คิดถึงเรื่องตามหาคน จึงสะกดใจไม่ให้แตะต้องเดินไปเรื่อยๆ นางก็รู้สึกถึงความนุ่มใต้เท้า ก้มมองจึงเห็นเป็นพรมขนแกะ พรมผืนนี้งามล้ำ ลวดลายเป็นภาพนกนานาชนิดเย็บด้วยเส้นทองผสมเ
