ัดเจน แต่กลับโดนเขาปัดออกแรงๆ“อยากตายรึไง?”หลินถิงงอนๆ พลางงึมงำ “ก็แค่รู้สึกแปลกตา เจ้าแต่งตัวแบบนี้ครั้งแรก ข้าก็แค่อยากดูหน่อย อีกอย่าง ข้าก็เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อนแล้วตอนช่วยเจ้าจากกองศพ จะปิดทำไมกัน”จินอันไจ้ขมวดคิ้ว ขยับกระโปรงบนตัวด้วยความรำคาญ “อย่าบังคับให้ข้าบีบคอเจ้าก็พอ”หลินถิงหัวเราะคิก “ไม่ล้อเล่นแล้ว พอการแสดงจบ เหล่านางรำจะได้รับอนุญาตให้อยู่กินเลี้ยงต่อได้ราวครึ่งชั่วยาม เราจะลงมือช่วงนั้น”เมื่อเอ่ยถึงแผน จินอันไจ้จึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย “รู้แล้ว”นางเปิดผ้าคลุมหน้าออก หยิบพุทราเขียวจากแขนเสื้อขึ้นมากิน“ข้าเพิ่งไปแอบถามข้ารับใช้ในจวนมา เขาบอกว่าเมื่อไม่นานนี้ เจ้าเหลียงอ๋องพาสตรีคนหนึ่งเข้ามา แต่ไม่มีใครเคยเห็นนางเลย”จินอันไจ้อดทึ่งไม่ได้ที่นางยังมีอารมณ์กินพุทรา“ไม่มีคนเคยเห็น? เป็นไปไม่ได้ เจ้าอ๋องจะต้องให้คนส่งอาหารให้นางแน่ เราน่าจะหาคนส่งอาหารนั้นให้เจอ แล้วค่อยสอบถามตำแหน่งแน่ชัด”หลินถิงกินพุทราอย่างรวดเร็ว “แต่ข้าสงสัยว่า นางอาจถูกขังไว้ในห้องลับก็ได้”“ก็เป็นไปได้”ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายครั้ง พร้อมเสียงผลักประตู “มีใครอยู่ข้างใน? เหตุใดจึงล็อกประตู? เปิดเร็ว!”ฟังจากเสียงแล้วน่าจะเป็นนางรำคนอื่น อาจกลับมาแต่งหน้า หลินถิงรีบซ่อนพุทราไว้ใต้โต๊ะ ผูกผ้าคลุมหน้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดประตู“พี่สาว ข้ากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่เลยล็อกประตูไว้เจ้าค่ะ”นางรำที่เข
