? ไสหัวไปซะ!”เขาจ้องหน้าจินอันไจ้พลางตะโกนด่า “ไอ้หน้าทุเรศ กลัวจนไม่กล้าเผยโฉมด้วยซ้ำ!”หลินถิงฟังจนทนไม่ไหวแล้ว“นางเป็นภรรยาเจ้า เจ้าถึงคิดว่าตนเองมีสิทธิ์ทำร้ายนางได้ตามใจ? นี่เจ้ารู้หรือไม่ ว่าเจ้ากำลังละเมิดกฎหมายแผ่นดินต้าเหยียน!”ชายขี้เมาหัวเราะหยัน “สาวน้อย ข้าดูเจ้างามอยู่หรอกนะ ทำไมนิสัยเหมือนไอ้ขี้เหร่ข้างๆ เจ้านักล่ะ? อย่ามาพูดเรื่องกฎหมายกับข้า ข้าไม่กลัวหรอก ขอแค่เมียข้าไม่ไปฟ้องต่อทางการก็พอแล้ว!”พูดจบก็หันไปข่มขู่หญิงสาวคนนั้นทันที “เจ้าจะกล้าไปฟ้องทางการหรือไม่?”หญิงสาวสะดุ้งอย่างแรง ส่ายหน้ารัวๆ ด้วยความตื่นกลัว ชายขี้เมาหัวเราะเสียงดัง“เห็นหรือยัง เมียข้ายังไม่พูดสักคำ แล้วพวกเจ้า คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง มีสิทธิ์อะไรมาชี้หน้าด่าข้า?”หลินถิงก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมหญิงผู้นี้จึงไม่กล้าฟ้องร้อง แม้ราชสำนักต้าเหยียนจะมีกฎหมายห้ามทำร้ายภรรยา แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์นักสามีตีภรรยา หากไม่ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิต ทางการย่อมไม่ลงมือ แม้ว่าได้รับบาดเจ็บหนักแล้วสามารถฟ้องร้องได้ แต่บทลงโทษก็ยังอ่อนเกินไป อีกทั้งยังไม่มีสิทธิ์ขอหย่าร้าง สามีอาจพ้นโทษในเวลาไม่นาน แล้วกลับมาลงมือหนักยิ่งกว่าเดิมยิ่งชายขี้เมายิ่งได้ใจ หลินถิงก็ยิ่งคันไม้คันมือ อย่าว่าแต่จินอันไจ้อยากลงมือเลย นางเองก็อยากต่อยให้มันพูดไม่ออก ฝูงชนที่มุงดูอยู่เริ่มซุบซิบ บางคนจำชายขี้เมาได้“นั่นมันเฉินซานที่เคยฆ่าค
