นกลางถนนเมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่หรือ? ได้ยินว่าใช้เงินปิดปากทางการเลยพ้นผิดมาได้”“ใช่แล้ว”“เจ้าหนุ่มนั่นช่างกล้านัก กล้าหือกับเฉินซานเสียด้วย”ชายขี้เมาอ้าปากหาว เกาศีรษะอ้วนกลม หรี่ตามองจินอันไจ้อย่างดูแคลน กล่าวข่ม “หากเจ้ากล้าทำเกินไปล่ะก็ระวังข้าจะไปฟ้องว่าพวกเจ้าลักพาเมียข้า!”พูดจบก็เดินโซซัดโซเซเข้ามาดึงหญิงสาว “เจ้ามันหญิงชั่ว! กล้าทำตัวน่ารังเกียจ ลากหน้าข้าให้เสีย ยั่วผู้ชายไปทั่ว!รอดูเถอะว่าข้าจะลงโทษเจ้ายังไง!”คำพูดนี้ทำเอาจินอันไจ้เดือดดาล อยากจะสังหารเขาเสียให้ได้ หลินถิงรีบคว้าเขาไว้ นางกระซิบเสียงเบา“จินอันไจ้ วันนี้เจ้าเป็นอะไร? ข้าไม่เคยเห็นเจ้าใจร้อนแบบนี้มาก่อนเลย อดกลั้นไว้ก่อนเถิด รอให้ถึงที่ลับตาคนค่อยจัดการ!”แต่จินอันไจ้ไม่ตอบ มองตามแผ่นหลังของชายขี้เมาที่เดินจากไป ในหัวกลับปรากฏภาพมารดาผู้เคยร้องขอความเมตตาอย่างน่าสงสารผู้คนรอบด้านพากันหลีกทางให้ชายขี้เมา เดินหลบด้วยความเกรงกลัวไม่อยากหาเรื่อง ชายขี้เมาลากภรรยาไปอย่างดื้อๆ หญิงสาวหมดแรงต่อต้าน แต่เขาเองก็เมาหนัก สายตาพร่าเบลอ เดินโซเซไม่ระวัง ชนไหล่เข้ากับบุรุษที่ยืนดูอยู่ข้างถนนเขาไม่เพียงไม่กล่าวขอโทษ ยังผลักอีกฝ่ายออกเสียงดัง “ตาไม่มีหรือไง มายืนขวางข้า!”หลินถิงไม่ได้สังเกตเหตุการณ์ตรงนั้น เพราะกำลังพยายามห้ามจินอันไจ้อยู่ บุรุษที่ถูกชนก็คือต้วนหลิงต้วนหลิงมองเขาแวบหนึ่ง ชายขี้เมาคิดว่าอีกฝ่ายเมินตน ยิ่งโกรธ
