”ครั้นแน่ใจว่าเถาจูปลอดภัยดี หลินถิงจึงหันไปเผชิญหน้ากับต้วนหลิง เอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ขออภัยที่ให้ท่านต้วนต้องรอนาน”“มิเป็นไร หากด้านหน้ามีเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ รถม้าก็ย่อมผ่านไปไม่ได้อยู่แล้ว”เขาพูดขึ้นเบาๆ ก่อนกล่าวต่อ “คุณหนูเจ็ด ข้ายังมีราชการต้องจัดการ ขออำลาแต่เพียงเท่านี้ ลี่ป๋อจะส่งพวกเจ้ากลับจวนโดยสวัสดิภาพ”นางนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้ารับเบาๆ “เจ้าค่ะ ท่านต้วนเดินทางโดยสวัสดิภาพ”หลินถิงมิได้เอ่ยถ้อยคำรั้งเขาไว้มากนัก เพราะนางยังต้องไปหาจินอันไจ้ ส่วนเรื่องจะได้ “จุมพิต” ต้วนหลิงหรือไม่นั้น…ถึงนางจะขอให้เขาส่งตนกลับจวน ยังไงโอกาสจะได้จูบเขาในวันนี้ก็แทบไม่มีอยู่ดีเมื่อต้วนหลิงจากไป หลินถิงก็รีบให้เถาจูนั่งรถม้ากลับจวน “ข้าจะกลับช้าสักครึ่งชั่วยาม เจ้าช่วยหาวิธีปิดบังท่านแม่ข้าหน่อยนะ อย่าให้รู้เด็ดขาด”เถาจูเห็นจนชินแล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ “โปรดระวังตัวด้วยเถิดเจ้าค่ะ”หลินถิงมองดูเถาจูขึ้นรถม้า ก่อนปล่อยม่านลง แล้วหันไปกล่าวกับลี่ป๋อผู้เป็นสารถี “ท่านช่วยส่งนางกลับจวนทีขอรบกวนแล้ว”“ขอรับ”ลี่ป๋อเป็นเพียงผู้รับใช้ ไม่มีสิทธิ์ซักถามธุระของเจ้านายหรือแขก เขาจึงทำตามคำสั่งทันที***หลินถิงหันหลังออกเดิน มุ่งไปหาจินอันไจ้ ฝ่ายจินอันไจ้ นั่งอยู่หน้าแผงขายเกี๊ยว เห็นนางมาก็ลุกขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ“รับมือกับคนเมาแค่คนเดียว ข้าจัดการเองได้ เจ้าเข้ามายุ่งอะไรด้วย นี่ไม่ใช่งา
