น เจ้าไม่ได้ค่าเหนื่อยหรอกนะ”หลินถิงเตะเขาเข้าให้ทีหนึ่ง “ข้ากลัวเจ้าจะทำเรื่องโง่ๆ แล้วถูกจับเข้าคุก ใครจะหาเงินให้ข้าใช้ล่ะ?”เขาเหลือบมองนางอย่างเบื่อหน่าย แต่แท้จริงแล้ว หลินถิงรู้สึกว่าจินอันไจ้ในวันนี้ดูแปลกกว่าทุกที นางสัมผัสได้ว่าเขากำลังไม่มั่นคงทางอารมณ์ แม้จะมีฝีมือดีแค่ไหน หากใจไม่สงบก็อาจพลาดถูกลอบทำร้ายได้ง่าย นางจึงเป็นห่วงว่าหากปล่อยให้เขาตามไปจัดการคนเมาคนเดียว อาจเกิดเรื่องขึ้นจินอันไจ้เงียบไปชั่วครู่ “ข้าลืมโปรยผงติดตามลงบนตัวมันเสียแล้ว”ปกติแล้วเขาไม่เคยเลินเล่อเช่นนี้ หลินถิงตบเอวเบาๆ ตรงที่เก็บผงติดตามไว้ น้ำเสียงคล้ายจะอวด“ข้าโรยไว้แล้ว บอกแล้วว่าเจ้าควรให้ข้าช่วย”ผงติดตามนี้ เช่นเดียวกับยาสลบและพิษ ล้วนเป็นสิ่งที่จินอันไจ้เคยมอบให้นางไว้ใช้ยามจำเป็นดวงตาของเขาฉายแววแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ให้โอกาสนางได้ลำพองใจเลยแม้แต่น้อย ไม่เอ่ยชมสักคำ เอาแต่นิ่งเงียบ ปล่อยแมลงปีกแข็งสีเขียวตัวหนึ่งให้บินตามกลิ่นของผงติดตามไปหลินถิงผิดหวังที่ไม่ได้คำชม ต่อยหลังเขาเบาๆ ไปหนึ่งที แล้วตามด้วยเตะอีกหนึ่งหน “พูดดีๆ หน่อยจะตายหรือไง! เดินช้าลงหน่อยสิ ข้าจะตามไม่ทันแล้ว!”สิ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดคือ เมื่อตามหาชายขี้เมาจนพบ เขากลับตายเสียแล้วในตรอกเปลี่ยว สองฟากฝาผนังฉาบไปด้วยเลือดคาวชวนคลื่นไส้ ศพของชายขี้เมาถูกทิ้งอยู่ในท่าประหลาดดวงตาทั้งสองข้างถูกควักออกจนเห็นโพรงโลหิตแดงฉาน เลือดไห
