บานประตูถูกลมพัดปิดลง เสียงสายลมพัดแผ่วเบาเลาะเข้ามาทางหน้าต่างไม้ที่เปิดค้างไว้ ลมพริ้วไหวแตะต้องปลายผมที่ปรกแก้มของหลินถิง กลุ่มเส้นผมบางเบาไหวๆ ข้างแก้ม ขณะที่ตำราเล่มหนึ่งตกอยู่ข้างเท้าเงียบเชียบแม้ภายในห้องจะมืดมัว ทว่าบนชั้นหนังสือกลับมีขวดแก้วใสใบเล็กวางเรียงกัน โดดเด่นจนยากจะละสายตา สิ่งที่ลอยอยู่ในน้ำยาข้างในคือดวงตาคู่หนึ่ง คล้ายเคลื่อนไหวเล็กน้อย เส้นเลือดที่พันรอบคล้ายใยแมงมุมสีเข้ม ส่งกลิ่นอายเย็นเยียบชวนขนลุกนางเห็นอย่างชัดเจน……ภายในขวดแก้วใสเหล่านั้นคือดวงตาของมนุษย์ เป็นดวงตาที่อยู่กันเป็นคู่ลมหายใจของหลินถิงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับเกรงว่าจะรบกวนเหล่าดวงตาที่อยู่ทั่วทั้งห้อง แม้จะเพียงเหลือบมองอยู่ไม่กี่ครั้ง ก่อนที่เสียงของต้วนหลิงจะดังขึ้นบังคับให้นางต้องหันกลับไป ทว่า……ภาพดวงตาเรียงรายยังคงฝังอยู่ในใจนางอย่างชัดเจน ยากจะลืมเลือนดวงตาหลายคู่เรียงรายกันก่อเกิดแรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรง แม้ในยามที่หันหลังให้ก็ยังรู้สึกราวกับพวกมันกำลังจ้องมองอยู่นางยืนตะลึงอยู่กับที่ พยายามจะเรียกเขาตามเคยว่า “ท่านต้วน” แต่เสียงกลับติดอยู่ที่ลำคอ ราวกับมีปุยนุ่นก้อนหนึ่งขวางอยู่ ไม่อาจเปล่งวาจาออกมาได้ บางทีนางอาจยังไม่ทันได้สติจากความตื่นตระหนกนั้นบรรยากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หลินถิงได้แต่มองต้วนหลิงเดินเข้ามาหาตนอย่างเงียบงัน มองเขาก้มตัวลง เอื้อมมือไปหยิบตำราที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาน
