ิ้วมือของเขาเรียวยาวได้รูป เมื่อถือหนังสือปกหนังสัตว์เอาไว้ ดูงดงามยิ่งนัก แต่สายตาของหลินถิงไม่ได้สนใจมือนั้น หรือแม้แต่ตำราเล่มนั้นเลย สิ่งที่นางให้ความสนใจคือขวดแก้วที่อยู่ด้านหลังตนต่างหากต้วนซินหนิงบอกว่านี่คือห้องหนังสือของนาง แต่หลินถิงสงสัย……นางรู้หรือไม่ว่าเบื้องหลังชั้นหนังสือเหล่านั้นมีดวงตาของมนุษย์เรียงรายอยู่?จากที่นางรู้จักต้วนซินหนิง อีกฝ่ายไม่น่าจะเป็นคนที่มีรสนิยมเก็บสะสมดวงตาของมนุษย์ได้……จิตใจของหลินถิงสับสนวุ่นวาย แม้จะอยากหันหลังวิ่งหนีไปให้ไกลจากสถานที่นี้ ทว่าขากลับไม่รักดี ดันอ่อนยวบยาบเสียอย่างนั้นต้วนหลิงวางตำรากลับที่เดิม ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนชั้นหนังสือสองฝั่งกลับเข้าหากันทีละน้อย จนกลับมาแนบสนิทกันดังเดิม บดบังชั้นลับที่ฝังอยู่ในผนังซึ่งเต็มไปด้วยดวงตาเหล่านั้นเสียงไม้เสียดสีกันดังขึ้นอีกครั้ง นางอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เมื่อสายตาบังเอิญสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งในขวดแก้วนั้น จึงรีบเบนสายตาออกแทบไม่ทันขณะนั้น เขาเพียงจ้องมองนางด้วยแววตาสงบนิ่ง “คุณหนูเจ็ด เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”หลินถิงกัดริมฝีปาก ดึงความรู้สึกกลับมาอย่างยากลำบาก หลุดพูดออกมาด้วยเสียงตะกุกตะกักว่า “นาง……นางบอกว่า……หลิงอวี่เป็นคนนำข้ามา บอกว่านี่คือห้องหนังสือของนาง ให้ข้าเข้ามาอ่านตำรา……”แววตานิ่งสงบของต้วนหลิงกลับยิ่งชวนให้ขนลุก หลังจากจัดตำราเรียบร้อย เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทา
