บทับลงมาบนหลินถิง ราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งเขาพูดเสียงเบา “นางโกหก นี่คือห้องของข้า ไม่ใช่ของนาง”“หา?” หลินถิงถึงกับอยากจับตัวต้วนซินหนิงมาเขย่าจนหัวสั่น นางกล้าหลอกข้า! แถมยังดันให้มาเจอคนผู้นี้อีก!แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด สิ่งที่ข้าอยากรู้มากกว่าคือ……ดวงตาพวกนั้นคืออะไร?เขาชอบสะสมดวงตาคนหรือ? แล้วไปเอามาจากที่ใด? คำถามนับพันอยู่ในหัวจนใบหน้าของหลินถิงแสดงออกอย่างชัดเจนยิ่งกว่าหนังสือบนชั้นต้วนหลิงเห็นสีหน้าของนางทุกอย่าง แต่กลับไม่ได้พูดอะไร เพียงก้าวเดินรอบชั้นหนังสือช้าๆ เหมือนรอให้นางพูดขึ้นก่อนหลินถิงเปิดปากอย่างยากลำบาก “ขออภัยที่ข้าเผลอบุกรุกห้องของท่าน……”มือที่กำลังจะหยิบเต๋าเต๋อจิงของเขาหยุดชะงัก แล้วเลื่อนไปหยิบหลัวจือจิงแทน “คุณหนูเจ็ดจะขอโทษไปไย เรื่องนี้มิใช่ความผิดของเจ้า เป็นหลิงอวี่ต่างหากที่นำเจ้ามา”หลินถิงขยับเท้าอย่างแนบเนียน หวังจะออกจากตรงนี้ แต่ขากลับอ่อนแรงอีกครั้ง เกือบจะพุ่งใส่ต้วนหลิง ดีที่กำลังแกนกลางแข็งแรงพอ จึงทรงตัวได้ต้วนหลิงเหมือนไม่เห็นสิ่งที่นางทำ ยื่นมือไปหยิบหลัวจือจิงออกมานางหยิกต้นขาเบาๆ หวังให้ขาเจ้ากรรมกลับมามีแรง ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ประตูอีกก้าว “อย่างไรเสีย ข้าก็ต้องขออภัยที่ล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวของท่าน……”ต้วนหลิงหันกลับมา “ความเป็นส่วนตัวหรือ?”หลินถิงหยุดกึก แสร้งทำเป็นเช็ดฝุ่นบนชั้นหนังสือ แม้ว่าชั้นนั้นจะสะอาดหมดจ
