ด “ก็เรื่องที่ท่านไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ ท่านวางใจเถิด ข้าจะไม่เอ่ยถึงเรื่องวันนี้แก่ผู้ใด”เขาก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลง เสียงของเขาต่ำลึก “เจ้าคิดว่าการที่ข้าชอบสะสมดวงตาคนเป็นเรื่องที่ต้องปกปิดเช่นนั้นหรือ?”หลินถิงรีบปฏิเสธ “ไม่ใช่เช่นนั้น……ข้าเพียงเห็นว่าไม่ควรวิจารณ์ผู้อื่นตามอำเภอใจเท่านั้น”เขาหัวเราะเบาๆ มุมปากยกยิ้ม ดวงตาเรียวพลันโค้งงอน “ไม่นึกเลยว่าจะได้ยินวาจาเช่นนี้จากปากของคุณหนูเจ็ด”หลินถิงหน้าแดงจนร้อนฉ่า……เพราะรู้ดีว่าในอดีต “หลินถิง” คนเก่าคือคนที่วิจารณ์เขาหนักหนาที่สุด ทั้งหยาบทั้งแรง จนไม่มีชิ้นดี ตอนนี้เหมือนหินที่เคยขว้างคนอื่น กำลังกลับมากระแทกเท้าตนเองเสียอย่างนั้น……นางรีบเปลี่ยนเรื่อง “หลังจากเติบโต ข้าได้อ่านตำราหลายเล่ม ก็เข้าใจเหตุผลมากขึ้น การอ่านหนังสือย่อมมีประโยชน์”เขาก็รับคำ “ถูกต้อง การอ่านตำราบางทีก็ช่วยชีวิตได้ ครั้งก่อนมิใช่หรือที่เจ้าใช้วิชาจากจินกุ้ยเย่าเหว่ยช่วยชีวิตคนไว้ได้ด้วยวิชาถ่ายพลังลมหายใจ?”พอเขาเอ่ยถึงเรื่องนั้น หลินถิงก็พลันเหลือบตามองริมฝีปากของเขาอย่างเผลอไผล……ต้วนหลิงเปิดหลัวจือจิงผ่านๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วก็หยิบเล่มถัดไปขึ้นมาโดยบังเอิญ-หรืออาจตั้งใจ-นั่นคือจินกุ้ยเย่าเหว่ย และยังเปิดไปยังหน้าที่กล่าวถึงวิชาถ่ายพลังลมหายใจพอดี เขาอ่านผ่านตาอย่างรวดเร็วหลินถิงไม่ได้ทันมองว่าเขาถือเล่มใดไว้ เพราะมัวแต่คิดจะเปิดประตูหน
