ีออกไป ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังเกาะกุมอยู่เต็มอก แต่ต้วนหลิงดันยืนขวางอยู่ตรงหน้าพอดี ทางเดินก็คับแคบ จะเดินผ่านเขาไปคงชัดเจนเกินไป……ไม่ใช่ว่านางไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสองเพื่อทำภารกิจให้เสร็จไวขึ้น แต่บรรยากาศตอนนี้ช่างประหลาดเกินไปทั้งสถานที่ ทั้งเวลา ไม่มีสิ่งใดเป็นใจเลยนางข่มใจไม่ให้ลุกลี้ลุกลน พยายามปรับสายตาให้ชินกับความมืดมัวในห้อง“ท่านต้วน ข้าขอถามได้หรือไม่……ดวงตาพวกนั้นท่านได้มาแต่ที่ใด……” ขณะถามเปลือกตาของนางก็กระตุกเบาๆ รู้สึกปวดตาแปลบไปหมด“คุณหนูเจ็ดลืมไปแล้วหรือ? ข้าเป็นองครักษ์เสื้อแพร ตำแหน่งรองผู้บัญชาการ ที่ข้าอยู่บ่อยที่สุดก็คือคุกลับแห่งกองกำกับการเหนือ ที่นั่นมีศพมากมาย หากจะหาดวงตาคนสักคู่ ก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใดนัก”คุกลับแห่งกองกำกับการเหนือ สถานที่ที่แม้แต่เชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงยังไม่อาจหลุดพ้นได้เมื่อถูกนำตัวเข้าไปใต้รังที่ถูกโค่น จะมีไข่ใบใดรอดพ้น คนประเภทนั้น หากล่มสลายเมื่อใด เบื้องหลังครอบครัวของพวกเขาย่อมแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ หากสิ้นชีพลง ศพของพวกเขาอาจไม่มีผู้ใดรับกลับไปด้วยซ้ำ ทุกอย่างจะตกอยู่ในความรับผิดชอบของกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรดังนั้นองครักษ์เสื้อแพรจึงมีสิทธิ์จัดการกับร่างไร้วิญญาณเหล่านั้น จะเผา จะโยนทิ้งลงสุสานร้าง หรือจะโยนให้หมาป่ากิน ล้วนแล้วแต่เป็นสิทธิ์ของพวกเขาหลินถิงเข้าใจแล้ว……แม้ว่านางยังคงรู้สึกขนลุกเมื่อเห็นผนังที่เต็มไปด้วยดวงตา
