หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ-ยังไม่ถึงสามลมหายใจดี ต้วนหลิงก็ได้สติและเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางทันที ริมฝีปากของหลินถิงที่ยังไม่ทันผละออก กลับลากผ่านผิวแก้มที่ละเอียดอ่อนของเขา ทิ้งไออุ่นชื้นไว้หนึ่งริ้วน้ำเสียงของเขายังฟังดูอ่อนโยน ทว่ากลับมีแววอันตรายซ่อนอยู่ในถ้อยคำ“คุณหนูเจ็ด เจ้า……”หลินถิงลุกขึ้นแทบไม่ทัน ทั้งคลานทั้งถอยห่างจากร่างของเขา“ท่านต้วน โปรดอย่าเข้าใจผิด ข้าหาได้มีใจคิดมิดีมิร้ายกับท่านไม่ ที่ข้าทำเช่นนั้นก็เพื่อช่วยชีวิตท่านต่างหาก!”ต้วนหลิงยังไม่ลุกขึ้น นั่งพิงและเงยหน้ามองนาง ริมฝีปากแดงระเรื่อของนางยังชื้นเงาเล็กน้อย-ขณะเดียวกัน เขาเองก็ยังรู้สึกได้ถึงลมหายใจของนางที่หลงเหลืออยู่บนริมฝีปากของตน“ช่วยข้า?”หลินถิงรีบเสริมทันที“ถูกแล้ว ข้าเห็นท่านหายใจแผ่วเบาราวกับจะสิ้นใจ จึงกลัวว่าท่านจะทานไม่ไหว เลยใช้วิธีเป่าลมปราณเข้าไปช่วยชีวิต…ในคัมภีร์แพทย์ของจางจ้งจิ่งยังมีวิธีนี้กล่าวถึงอยู่เลย”เมื่อพูดถึงตรงนี้ นางรู้สึกว่าจำเป็นต้องเน้นเรื่องที่ ‘จูบริมฝีปาก’ ให้ดูเป็นเหตุสุดวิสัยอีกครั้ง จึงหน้านิ่งหน้าหนาขึ้นมาอีกระดับ“สิ่งที่กระทำลงไปล้วนเป็นความจำเป็นเพื่อช่วยชีวิต หวังว่าท่านต้วนจะไม่ถือโทษโกรธเคือง”ถ้าจะมีใครที่สามารถพูดโกหกได้อย่างหน้าตาเฉยก็คงเป็นนางผู้เดียว ปากต้องเก่งถึงจะอยู่รอดในยุคนี้ต้วนหลิงแม้เสื้อผ้าจะยุ่งเหยิงกลับไม่มีทีท่าตกใจเลยแม้แต่น้อย“ในเมื่อคุณหนูเจ็ดกล่าวว
