บไป สาวใช้เห็นนางเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้ จึงไม่กล้ารบกวนกลางดึกเงียบสงัด แสงจันทร์หม่นมัว ภายในห้องทรมานแห่งคุกลับ เสียงกรีดร้องดังระงม ผนังห้องยังคงเปื้อนคราบโลหิตจากการลงทัณฑ์ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วห้องมือสังหารที่ไม่ทันได้กลืนยาพิษ ถูกทรมานจนมิอาจจำได้ว่าเคยเป็นผู้ใด เนื้อหนังฉีกขาด ร่างกายแทบไม่เหลือส่วนใดสมบูรณ์ ขาถูกโรยด้วยเกลือจนแทบเหลือแต่กระดูกก่อนรุ่งสาง ต้วนหลิงได้รับคำสารภาพฉบับหนึ่ง พลันลุกขึ้นจากห้องทรมาน เช็ดมือพลางก้าวออกจากคุกลับเขาเลือกพักอยู่ที่กรมเหนือ ไม่กลับจวนตระกูลต้วน เมื่ออาบน้ำชำระร่างกาย สายตาก็สบเข้ากับเงาสะท้อนของตนบนผิวน้ำ สายตาเขาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากตนเอง……ความอ่อนนุ่มนั้นยังคงตราตรึงพินิจให้ดี จะเห็นมุมปากมีแผลเล็กๆ ที่โดนกระแทกจนแตก แดงเข้มยิ่งกว่าปกติ ต้วนหลิงโยนผ้าเช็ดหน้าลงน้ำแรงสาดทำให้ภาพสะท้อนหายไปทันตา เขารัดสายเสื้อชั้นในสีชาดแน่นหนา จากนั้นขึ้นเตียงแล้วหลับตาลงรุ่งเช้า……เพียงลืมตาขึ้นก็รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นใต้กาย-เขาฝันเปียกอีกแล้วแต่ครานี้แตกต่างจากทุกครั้ง ความใคร่นั้นรุนแรงกว่าครั้งไหน แม้มิได้ระบายออก มิได้กรีดเลือดเพื่อระงับ ก็ยังขาดสติปล่อยให้ร่างกายถึงจุดสุดยอดโดยลำพังกลิ่นดอกซื่อหนาน [1] หอมฟุ้งไปทั่วห้องอย่างชัดเจน ต้วนหลิงยกผ้าห่มขึ้นดู เสื้อแขนยาวเลื่อนลงเผยให้เห็นแผลเป็นบิดเบี้ยวที่ข้อมือ คล้ายอสรพิษน่าขยะแขยง กลิ่นดอกไม้
