ถึงวันชมดอกบัว ในรุ่งเช้า หลินถิงลุกจากเตียงแต่เช้าเพื่อแต่งตัว วันนี้นางมีนัดกับต้วนซินหนิง จะปล่อยให้ผู้อื่นรอนางได้อย่างไรผลจากการตื่นเช้าก็คือหาวไม่หยุด ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น หลินถิงหลับตานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกไม่ไหวติงปล่อยให้สาวใช้ยืนอยู่ทั้งหน้าและหลัง ช่วยกันแต่งหน้าและเกล้าผมให้นางกระทั่งนั่งเฉยๆ ยังสามารถผล็อยหลับได้ ศีรษะของนางเอนลงข้างหนึ่งกะทันหัน โชคดีที่เถาจูรับไว้ทันเถาจูทั้งขำทั้งจนใจ เมื่อคืนคุณหนูเจ็ดเอาแต่นั่งคำนวณบัญชีอยู่ที่โต๊ะ แม้จะเตือนแล้วก็ไม่ฟัง ยืนยันจะทำให้เสร็จกระทั่งยามซื่อถึงเข้านอน เช้ามืดวันนี้ก็ตื่นเสียแล้ว ได้นอนยังไม่ถึงสองชั่วยาม ไม่ง่วงก็แปลกแล้ว“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นเถิดเจ้าค่ะ” เถาจูกระซิบปลุกหลินถิงที่กำลังเคลิ้มหลับ มืออีกข้างหยิบชุดกระโปรงยาวลายดอกบัวจากบนโต๊ะมาชุดกระโปรงยาวลายดอกบัวนี้เพิ่งตัดเย็บเสร็จเมื่อเดือนก่อน เป็นชุดใหม่ที่หลี่ซื่อสั่งให้ช่างตัดชุดโดยเฉพาะหลี่ซื่อนั้นรักบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนยิ่งนัก ไม่เคยตระหนี่เรื่องเงินทอง หากเป็นของที่ลูกต้องใช้ จะต้องดีที่สุดเท่าที่หาได้เถาจูจ้องชุดกระโปรงอย่างพินิจพิเคราะห์ เนื้อผ้านุ่มละมุนดั่งปุยเมฆ แขนเสื้อปักลายดอกบัวสีขาวชมพูแต่งด้วยไข่มุกเม็ดเล็กอย่างประณีต ชายกระโปรงซ้อนทับเป็นชั้นคล้ายกลีบบัวที่บานสะพรั่ง สง่างามแต่มิขาดความสดใส แฝงด้วยความน่ารักสมวัย เหมาะกับคุณหนูเจ็ดของตนยิ่งนัก
