ในใจของเถาจู หลินถิงสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด นางจึงสั่งให้บ่าวคนอื่นกางกระโปรงออกอย่างระมัดระวัง แล้วยิ้มแย้มเอ่ยถามอย่างชื่นบาน“คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ ลองดูเจ้าค่ะ วันนี้ใส่ชุดนี้ดีไหมเจ้าคะ?”หลินถิงลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง “หืม?”เถาจูกลัวว่านางจะไม่เลือกชุดนี้ แล้วจะหยิบชุดเก่าจากตู้มาสวมแทน จึงรีบเอ่ยเสริม “ชุดนี้ฮูหยินสามสั่งตัดให้โดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะ”หลินถิงยังงัวเงียอยู่ มองเพียงผ่านๆ ก็พอจะเข้าใจว่าเถาจูกำลังคิดอะไรอยู่ และนางเองก็ขี้เกียจจะไปเลือกหาในตู้ให้วุ่นวาย จึงพยักหน้าเบาๆ “ได้ ใส่ชุดนี้ก็แล้วกัน”สาวใช้ช่วยกันแต่งชุดให้นางแล้วแต่งหน้าเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย กว่าจะจัดแจงเรียบร้อย ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว หลินถิงหาวอีกรอบขณะเดินออกจากจวน นางกำลังจะขึ้นรถม้าที่จอดอยู่หน้าประตูใหญ่ ทันใดนั้นอนุเสิ่นก็วิ่งออกมาจากจวนขวางหน้านางไว้ “เล่ออวิ๋น!”หลินถิงหันกลับไปมอง เห็นอนุเสิ่นจูงบุตรชายวัยสิบสามปีวิ่งมาหยุดที่ข้างรถม้า ด้านหลังยังมีหลินซูวิ่งตามออกมาอย่างร้อนรนนางมองทั้งสามคนอยู่ครู่หนึ่ง อนุเสิ่นเป็นที่โปรดปรานของนายท่านสาม รูปร่างระหง บำรุงดูแลตัวเองดี ใบหน้าดูเรียวแคบ แววตาเมื่อไม่ยิ้มดูเย็นชาเล็กน้อย ชุดสีม่วงและปิ่นทองบนผมล้วนหรูหรา มีราคามากนางผอม แต่ลูกชายของนางกลับอวบอ้วน เพราะบิดาซึ่งมีบุตรชายเพียงคนเดียวรักยิ่งนัก ห้ามตีห้ามด่า เลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจจนได้รับผลกระทบไปทั่วร่างกาย“อี๋เหน
