ับดี นี่แหละคือโอกาสทอง เขาดื่มสุราจนเมา ตอนนี้หมดสติไปแล้ว เพียงแค่แตะเบาๆ แค่สามสิบลมหายใจเท่านั้นหัวใจของนางเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ นางเรียกอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ “ท่านต้วน?”เขายังนิ่งขอโทษด้วยแล้วกัน…หลินถิงกลั้นหายใจ ค่อยๆ โน้มตัวลงไปช้าๆ ปลายเส้นผมไหวเอนไปตามแรงลม เอียงหน้าเข้าใกล้ทีละน้อย ริมฝีปากของต้วนหลิงแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา แวววาวราวหยดน้ำทิพย์ นางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด โน้มตัวลงไปจูบเขาในที่สุด