พัง นางไม่จำเป็นต้องให้ใครบอกก็รู้ตัวดี จึงอ้างว่าอยากเดินดูรอบเรือ แล้วลุกออกจากศาลาบนเรือแต่โดยดี ไม่นั่งเป็นตะเกียงกลางงานต่อไปเถาจูกับสาวใช้ของต้วนซินหนิงมัวสนทนากันอยู่หัวเรือ ไม่มีใครสังเกตว่าเกิดสิ่งใดบนชั้นเรือหลินถิงเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย จนเผลอเดินเข้าไปถึงเรือห้องกลาง และบังเอิญได้เห็นต้วนหลิงที่กำลังเอนกายอยู่บนตั่งคนงามเขาหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ อาภรณ์สีเขียวนวลยิ่งส่งให้ดูสง่างามยิ่งนัก สายคาดบั้นเอวที่ฝังหยกอย่างประณีตถอดวางไว้ข้างกาย เห็นชัดว่าถอดไว้เพื่อมิให้หยกกดทับร่างกายขณะพักผ่อนยามนี้รอบเอวเขามีเพียงสายคาดเอวบางเบาเส้นหนึ่ง ทำให้เห็นแนวเอวชัดเจนจนน่าหวั่นไหวหลินถิงสะดุ้งในใจ คิดจะหันหลังกลับไปเสียเดี๋ยวนั้น กลัวจะรบกวนการพักผ่อนของอีกฝ่าย ทว่าในขณะที่เท้ากำลังก้าวออกจากห้อง… ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวนางโดยไม่ทันตั้งตัวจุมพิตเขาเสียหน่อยดีหรือไม่?ทว่า…แค่แอบจุมพิต นับว่าไม่สมควรอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำยังดูประหนึ่งว่านางแอบหลงรักเขาอีกต่างหากแต่หากไม่ใช่จังหวะเช่นนี้ นางจะได้จูบเขาเมื่อใดกันเล่า?โอกาสมีเพียงครั้งเดียว หากปล่อยผ่านไป ย่อมไม่อาจย้อนกลับมาได้อีกหลินถิงรวบรวมความกล้าอย่างสุดตัว ซ่อนศีลธรรมและความละอายใจไว้ในที่ลึกสุด หันกลับมาก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเข้าไปใกล้ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าตั่ง ก่อนจงใจส่งเสียงเรียกดังๆ ว่า“ท่านต้วน?”เขาไม่ขย
