่อม่อถาม “ท่านต้วนวันนี้ลาพักเพราะอยากพาน้องสาวเที่ยวหรือ?”“ไม่ใช่ ข้าบังเอิญได้วันหยุดพอดี”เซี่ยจื่อม่อกล่าวว่า “เซี่ยอู่หนีไปแล้ว ท่านต้วนคงงานยุ่งนัก” เขารินสุราอีกจอกพลางว่า “ข้านึกว่าท่านจะไม่ลาพักเสียอีก พอเห็นท่านมากับคุณหนูสามก็แปลกใจอยู่บ้าง”ต้วนหลิงยิ้มมุมปาก ตอบอย่างสงบ “แม้งานจะยุ่ง แต่วันพักก็คือวันพัก”หลินถิงที่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวอยู่ ลอบเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง – ทำงานก็ต้องพักผ่อน อย่าเพียงเพราะเป็นเจ้าหน้าที่องครักษ์เสื้อแพร แล้วจะถูกริบวันหยุดไปเสียหมดหลินถิงเห็นขนมจานหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าต้วนหลิง นางอยากลิ้มลองดูบ้าง ทว่าโต๊ะนั้นกว้างนัก แม้นางจะเอื้อมมือสุดแรงก็ยังแตะไม่ถึงต้วนหลิงยื่นขนมจานนั้นส่งให้นาง ท่าทางดูราวกับเป็นคนใจดีมีเมตตา นางรับไว้ พลางเอ่ยเบาๆ ว่า “ขอบคุณเจ้าค่ะ”ต้วนหลิงกล่าวตอบอย่างสุภาพ “คุณหนูเจ็ดไม่ต้องเกรงใจ”กล่าวจบเขาก็เบือนสายตาออกไปอีกทาง รับจอกสุราที่เซี่ยจื่อม่อรินให้อีกครั้ง แล้วกระดกดื่มจนหมดจอกท้ายที่สุดแล้ว ท่านรองผู้บัญชาการต้วนดูเหมือนจะเริ่มมีอาการเมา เขากล่าวว่าขอหาที่พักสายตาสักครู่เซี่ยจื่อม่อเห็นเขาผละไปก็รีบฉวยโอกาสเข้าใกล้ต้วนซินหนิง กล่าววาจาหวานหูสารพัดจนฝ่ายหญิงต้องหลุบตาลงแก้มแดงซ่านไปทั้งหน้าหลินถิงเห็นดังนั้นก็เข้าใจทันที ที่แท้เซี่ยจื่อม่อตั้งใจรินสุราให้ต้วนหลิงไม่หยุด ก็เพียงเพื่ออยากได้โอกาสอยู่กับต้วนซินหนิงเพียงลำ
