ผัสแก้มอย่างอ่อนโยน ต้วนซินหนิงยื่นฝักบัวมาให้หลินถิงสองสามอัน “เจ้าลองกินดู ข้ากินแล้ว หวานดี”หลินถิงแกะเมล็ดบัวมาชิม หวานกรอบ สดใหม่ เย็นชื่นใจต้วนซินหนิงก็ส่งให้เซี่ยจื่อม่อหนึ่งอัน จากนั้นก็เดินไปยังชั้นบนของเรือ หันไปถามพี่ชาย “พี่รอง บนเรือนี้มีโคมดอกบัวหรือไม่?”วันชมบัวเช่นนี้ ชาวเมืองต่างก็ออกมาเที่ยวชมดอกบัวกลางวัน และลอยโคมขอพรในยามค่ำ คืนนี้พวกนางตั้งใจจะอยู่บนเรือชมบัวไปจนถึงค่ำ หากไม่มีโคมดอกบัวคงต้องแวะจอดซื้อกลางทางต้วนหลิงตอบ “มี”ต้วนซินหนิงจึงพาหลินถิงขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า บนเรือมีของว่างและสุราเตรียมไว้ครบถ้วน พวกนางจึงนั่งชมวิวอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนต้วนหลิงกับเซี่ยจื่อม่อนั่งอีกด้าน ขณะที่บ่าวไพร่อยู่หัวเรือเซี่ยจื่อม่อชอบดื่มสุรา เขาเปิดไหสุราแล้วรินให้ต้วนหลิงก่อน จากนั้นจึงรินให้ตนเอง ไม่ได้รินให้สตรี เพราะสุรานี้แรงนัก แต่กลับรินสุราผลไม้ให้พวกนางแทนหลินถิงลองชิมสุราผลไม้ ก็พบว่ารสชาติใช้ได้ นางกินขนมไปสองสามชิ้นไม่รู้ว่าเซี่ยจื่อม่อคิดอะไรในใจ เขารินสุราให้ต้วนหลิงไม่หยุด ต้วนซินหนิงเห็นแล้วก็อดเตือนไม่ได้ “พวกท่านดื่มให้น้อยหน่อยเถิด”เซี่ยจื่อม่อตอบรับ แต่ก็ยังรินต่อ “ท่านต้วนดื่มเก่งยิ่งนัก”“คุณชายเซี่ยชมเกินไปแล้ว”ต้วนหลิงไม่ปฏิเสธ เขาดื่มทุกจอกที่อีกฝ่ายรินให้ หลินถิงคุยกับต้วนซินหนิง หลีกเลี่ยงไม่มองต้วนหลิง กลัวว่าตนจะเผลอจ้อง “เป้าหมายภารกิจ” อีกครั้งเซี่ยจื
