ที่ยกมานั้นหอมฟุ้งเย้ายวนใจ หัวสิงโตตุ๋นเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ ตงพั่วโร่วสีสันสวยงาม ไก่ขอทานกลิ่นหอมล้ำเลิศซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานน่ากิน…หลินถิงรู้ตัวว่าหิวจริงๆ แต่ก็ไม่กล้าจะหยิบมากินง่ายๆ หรือว่าต้วนหลิงจะลอบวางยาพิษในอาหารเหล่านี้? ได้ยินมาว่าองครักษ์เสื้อแพรนั้น หากต้องการให้ใครทุกข์ทรมานหรือถึงตาย ก็สามารถใช้พิษที่ไร้สีไร้กลิ่น ตรวจไม่พบ รอให้เหยื่อจากไป แล้วพิษจึงออกฤทธิ์ถึงวันนี้นางกับเขาอาจไม่มีความแค้นใหม่ แต่ก็ไม่อาจลบล้างความแค้นเก่าได้ โดยเฉพาะเมื่อความแค้นนั้นล้วนเป็นฝีมือของ “หลินถิงคนก่อน” ส่วนคนที่ต้องแบกรับคือเขา คนที่ควรโกรธ ควรเกลียดก็ย่อมเป็นเขาเช่นกันหลินถิงจึงฝืนใจตนเอง เบนสายตาออกจากโต๊ะอาหาร “ข้าไม่หิว ขอบคุณใต้เท้าเจ้าค่ะ”นางต้องอดทน! ต้วนหลิงดูคล้ายไม่ใส่ใจนัก เขาคีบเนื้อหมูผัดหน่อไม้สดขึ้นมาชิมคำหนึ่ง เคี้ยวช้าๆ อย่างละเมียดละไม แล้วจึงเอ่ยถาม“กับข้าววันนี้รสชาติดีนัก คุณหนูเจ็ดไม่ลองชิมดูสักนิดหรือ?”“หากเช่นนั้น ข้ายินดีรับไมตรีของใต้เท้าเจ้าค่ะ”หลินถิงทนไม่ไหวแล้ว หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบหมูผัดหน่อไม้จานเดียวกับที่เขาชิมทันที พอกินคำแรก นางก็ลงมือกินข้าวตามไปสองสามคำ หลังจากนั้น ต้วนหลิงคีบจานใด นางก็คีบตามจานนั้นเขาไม่แตะจานไหน นางก็ไม่กล้าแตะ แต่น่าเสียดาย ต้วนหลิงนั้นกินช้าจนน่าหงุดหงิด หลินถิงเลยรู้สึกไม่สะใจเพราะต้องรอให้เขาคีบก่อน นางจึงจะตามไปกินได้ พอเขาย
