ียจ ห่มผ้านั่งมองภาพเบื้องหน้าสักครู่ เพื่อไล่ความง่วงงุนเถาจูประมาณว่านางน่าจะตื่นแล้ว จึงนำบ่าวหญิงหลายคนเข้ามาพร้อมน้ำล้างหน้าและอาหาร“คุณหนูเจ็ดคงหิวแล้วกระมัง ฮูหยินสั่งให้คนทำซาลาเปาเนื้อของโปรดมาให้โดยเฉพาะเจ้าค่ะ”ทันทีที่ได้ยินว่ามีของโปรด หลินถิงก็รีบไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างว่องไว ระหว่างที่สาวใช้ช่วยสางผมและเสียบปิ่นเถาจูก็เดินเข้ามา ค่อยๆ ประคองใบหูนางเพื่อสวมต่างหูแก้วสีน้ำเงินรูปจันทร์เสี้ยว“คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ ท่านเลือกคุณชายสกุลไหนกันแน่หรือ?”หลินถิงลูบกล่องเครื่องประดับที่เต็มไปด้วยทองเงิน ท่าทางงุนงง “คุณชายสกุลไหน?”เถาจูเตือนสติ “ฮูหยินให้ท่านเลือกคุณชายที่อยากดูตัวในตอนเช้า ท่านก็เลือกไปแล้วมิใช่หรือ? บ่าวอยากรู้ว่าเป็นคนสกุลไหน”นางไหล่ตก พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าก็ไม่ได้ดูจริงจังอะไร แค่เลือกส่งๆ ไปเท่านั้น ตอนเจอจริงก็แค่ดูๆ กัน จะเป็นอะไรไป ต่อให้ดูตัวก็ใช่ว่าต้องแต่งจริงนี่นา เจอศึกก็ตั้งรับตามสถานการณ์ก็พอ”“แต่ว่า…แต่ท่านก็เลือกแบบส่งๆ ไปไม่ได้เช่นนี้สิ…”เถาจูพูดไม่ออกตาค้าง หลินถิงเป็นพวกคิดแผนเก่ง ยิ้มพลางกล่าว“ใครบอกว่าจะทำไม่ได้ล่ะ? ไม่ว่าจะเป็นใคร พอถึงวันดูตัว ข้าจะมอบความทรงจำอันแสนงดงามให้เขาแน่นอนรับรองไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต”
