รือ? จะเลือกเขาจริงๆ ใช่หรือไม่?”“แน่นอน ข้าเลือกแล้ว”“เลือกแล้ว ท่านแม่พอใจแล้วใช่หรือไม่? งั้นให้ข้านอนอีกหน่อยเถอะนะ”หลินถิงพูดออดอ้อน พลางโถมตัวลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว ตอนนี้เพิ่งยามเหม่า ฟ้ายังไม่สว่างเสียด้วยซ้ำหลี่ซื่อมองบุตรีที่เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างแสนสงบ นางอ้าปากคล้ายจะเอ่ยอะไรออกมา แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ ปิดสมุดลงแล้วยื่นให้สาวใช้ข้างตัว ก่อนจะโน้มตัวเกลี่ยชายผ้าห่มของหลินถิงให้เรียบร้อยขณะนั้นเอง มีคนจากห้องบัญชีเดินเข้ามารายงานว่า นายท่านสามจะมาถอนเงินจำนวนมากเจ้าเฒ่านั่นไม่ไปว่าราชการในที่ว่าการ แล้วจะถอนเงินก้อนใหญ่นั้นไปทำอะไรกัน? หรือว่าจะเอาไปซื้อของให้อนุเสิ่น?หลี่ซื่อขมวดคิ้ว ไม่คิดจะรบกวนหลินถิง จึงลุกออกไปอย่างเงียบเชียบ เมื่อเหล่าสาวใช้ที่แข็งแรงตามนางออกไปหมดแล้ว เถาจูจึงสามารถเข้ามาใกล้เตียงได้หลินถิงไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย นางนอนกอดผ้าห่มพลิกตัวไปอีกฝั่งหนึ่ง เจ้าตัวกลับหลับได้อย่างแสนสุขเถาจูสีหน้าประหลาดใจยิ่งนัก หาใครสักคนถามเรื่องคุณชายที่หลินถิงเลือกก็ไม่มี ได้ยินแต่เสียงฮูหยินที่ดูจะมีท่าทีลังเลต่อคนที่หลินถิงชี้ ทว่าเพราะบุตรีชอบ นางจึงไม่คัดค้านไม่นานนัก ฟ้าก็สว่างโร่ หลินถิงลืมตาตื่นหลังจากงีบไปอีกรอบ หน้าต่างห้องด้านในที่หันไปทางทิศใต้เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ผีเสื้อสองสามตัวบินเข้ามาเกาะอยู่บนต้นไม้ตรงริมหน้าต่าง หลินถิงเหยียดแขนบิดขี้เก
