้องไปเรียกหญิงอื่นว่ามารดาเช่นนั้นหรือ? หลี่ซื่อยอมตายเสียดีกว่า นางต้องรักษาตำแหน่งของตนไว้ให้มั่นคง ไม่ยอมให้อนุเสิ่นที่มีเพียงบุตรอนุได้ขึ้นมาครองตำแหน่งหลักเด็ดขาดหลินถิงรู้ดีว่าหลี่ซื่อเสียสละเพื่อนางมากเพียงใด จึงฟุบตัวลงบนตักนาง ใช้มือลูบหลังปลอบโยนเบาๆ“ท่านแม่ ข้าจะพาท่านไปจากที่นี่เอง ขอเพียงให้เวลาข้าอีกหน่อย ข้าจะเก็บเงินให้มากกว่านี้ก่อน”หลี่ซื่อฟังไม่ชัดนัก อีกทั้งไม่คิดจะไล่ถามให้มากความ จึงย้อนกลับเข้าเรื่อง “แล้วเจ้าจะเลือกหรือไม่?” เรื่องทั้งหมดที่วกวนกันมา ก็เพื่อจะพูดเรื่องนี้สมุดเล่มเล็กเล่มหนึ่งถูกยัดใส่มือของหลินถิง หลินถิงไม่ลืมตาด้วยซ้ำ มือก็เปิดสมุดออกพลิกไปสองสามหน้า แล้วชี้มั่วไปจุดหนึ่ง“ก็คนนี้แหละ”การดูตัวไม่ใช่การแต่งงานเสียหน่อย จะยึดถือให้ตายตัวไปใย แค่เอาใจมารดาก่อนก็พอเถาจูโดนสาวใช้ร่างใหญ่ขวางอยู่วงนอก ไม่มีทางเบียดเข้ามาได้ จึงไม่เห็นว่าเจ้าคุณหนูชี้ภาพไหน ได้ยินแต่เสียงฮูหยินพูดด้วยท่าทีลังเล“เขา? ไม่ลองดูคนอื่นอีกหน่อยหรือ?”นางไม่พอใจงั้นหรือ? หลินถิงกลับยิ่งไม่ยอมเปลี่ยน ซ้ำยังย้ำอีกครั้ง“ก็เขานั่นแหละ”ตลอดเวลา หลินถิงไม่แม้แต่จะลืมตามองภาพของบุรุษผู้นั้นสักแวบเดียว นางง่วงจนเปลือกตาหนักอึ้ง หาวติดต่อกันหลายครั้ง ดันสมุดคืนให้มารดาหลี่ซื่อยังนั่งอยู่ริมเตียง หาได้รู้ไม่ว่าเด็กสาวที่ซบอยู่บนตักไม่เคยลืมตาดูภาพในสมุดเลยสักนิด“เจ้าดูให้ดีแล้วแน่ห
