ะเคยรู้สึกทึ่งกับตรรกะของ “หลินถิง” ในต้นฉบับมาแล้วหนึ่งรอบ บัดนี้ก็ยังอดที่จะทึ่งอีกรอบมิได้ สมแล้วที่ว่าเป็นแนวคิด “ฆ่าศัตรูพันคน ตนเองบาดเจ็บแปดร้อย” ช่างชวนเวทนานักเสียงฝนตกหนักราวกับลูกปัดขาดด้าย หยาดน้ำดังเปาะแปะเข้าหูไม่ขาดสาย หลินถิงยังคงยืนอยู่ที่ถนนตะวันตกมือที่ถือร่มสั่นคลอน แล้วร่มน้ำมันก็หล่นจากมือของนางร่มถูกจับไว้ได้ก่อนจะตกพื้น ผู้ที่รับร่มไว้คือต้วนหลิง เขายื่นร่มคืนให้นาง โดยมิได้สัมผัสตัวนางแม้แต่น้อยหลินถิงไม่รู้ว่าตนถือร่มกลับจวนหลินได้อย่างไร รู้เพียงว่าเขาปฏิเสธความหวังดีของนางที่อยากส่งเขากลับกองกำกับการเหนือในสมองของหลินถิงมีเพียงคำว่า “จุมพิตต้วนหลิง” วนเวียนไม่หยุด ยังตั้งสติไม่ได้ดีครั้นตั้งสติได้อีกครั้ง ก็พบว่าตนเองนั่งอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว ถูกเถาจูเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น กำลังรับการชำระกายอ่างอาบน้ำเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้และเครื่องหอม กลิ่นหอมของอบเชยและกล้วยไม้ลอยอบอวลทั่วห้องเถาจูค่อยๆ เช็ดผมที่เปียกชื้นให้หลินถิงพลางบ่นว่า “คุณหนูเจ็ด วันนี้ท่านไปที่ใดมาหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงเปียกปอนเช่นนี้ ไม่ยอมหลบฝนเสียก่อน มิได้เร่งรีบกลับมาแท้ๆ”“แม้ท่านจะไม่ชอบคำพูดของฮูหยินนัก ก็ไม่ควรทรมานร่างกายตนเองเช่นนี้เลย หากไม่ชอบคุณชายจากสกุลในสมุดรายนาม ฮูหยินก็ต้องยอมให้ท่านเลือกใหม่แน่เจ้าค่ะ”หลินถิงฟังนางพร่ำอย่างเงียบงัน เอานิ้วดีดกลีบดอกไม้ที่ลอยอยู่ในน้ำออกไ
