ทั้งหลายถูกส่งเข้าหอคณิกา กลายเป็นทาสรับใช้หลี่ซื่อจึงเพิ่งตระหนัก รีบยกมือปิดปาก “เจ้าพูดถูกแล้ว ที่ใดมีผนัง ที่นั่นย่อมมีหู”นางยังคงเปิดสมุดเล่มน้อยพลิกไปมาไม่หยุด “แต่ไม่เป็นไรหรอก ในใต้หล้าย่อมมิได้มีแต่คุณชายห้าสกุลเซี่ยที่เป็นชายหนุ่มดีเลิศ เรายังหาได้อีกหลายคน เล่ออวิ๋น เจ้านั่งฟังอยู่ไย ดูด้วยสิ”หลินถิงเพิ่งตื่นนอนใหม่ๆ ฟังได้ครู่เดียวก็เริ่มง่วงอีกแล้ว พอเห็นหลี่ซื่อพูดไม่หยุด ราวกับน้ำไหลไม่มีสิ้นสุด นางจึงรีบก้มตัวกุมท้องแสร้งร้องออกมา “ท่านแม่……ข้าปวดท้องนัก เจ็บเหลือเกิน”“ปวดท้อง? อยู่ดีๆ ไยจึงปวดท้องเล่า เจ้าไปกินอะไรผิดมาเมื่อคืนหรือ?”หลี่ซื่อรีบจะเรียกคนไปตามหมอ ทว่าไม่ทันไร หลินถิงก็เบี่ยงตัวลอดแขนของมารดาหนีไปเสียแล้ว แม้แต่บ่าวรับใช้ที่แข็งแรงหลายคนก็ไม่อาจขวางนางไว้ได้“คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ ท่านจะไปที่ใดกัน กลับมานะเจ้าคะ!”“หลินเล่ออวิ๋น! เจ้ากลับมานี่เดี๋ยวนี้!” หลี่ซื่อรีบให้คนพยุงตามไปถึงหน้าประตูแต่หลินถิงไม่คิดกลับไปนั่งฟังเสียงรบกวนให้หูชา นางจึงรีบหนีออกจากจวนไป ทว่าน่าเสียดายที่ลืมชวนเถาจูไปด้วย นางมุ่งหน้าไปยังบริเวณใกล้กองกำกับการเหนือ หยุดอยู่ตรงแผงขายขนมเปี๊ยะทอดเจ้าเก่า ห่างจากหน้าประตูร้อยก้าวขนมเปี๊ยะทอดนั้นกรอบนอกนุ่มใน มันเงาเหลืองทอง โรยงาบนหน้าจนหอมฉุย ยั่วน้ำลายผู้พบเห็นอย่างยิ่ง หลินถิงสั่งมา 2 ชิ้น กับน้ำเต้าหู้หนึ่งถ้วย นั่งลงบนม้านั่งเตี้ยหน้า
