า นางจึงลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย และในขณะนั้นเอง ประตูไม้ดำสนิทของกองกำกับการเหนือก็เปิดออก มีบุรุษกลุ่มหนึ่งเดินออกมา ผู้นำขบวนเป็นชายหนุ่มผู้สง่างาม ดวงพักตร์งดงามราวภาพวาด ใส่ชุดเจ้าหน้าที่ประจำการปักลายปลาบินสีแดงเงิน สะพายตราแห่งสำนักไว้บนเอว สวมหมวกดำอย่างเป็นทางการ รูปหน้าเขานั้นงามละมุนเกินชาย แต่แฝงความเยือกเย็นเฉพาะตนหากเปรียบกับเหล่าองครักษ์ผู้มีกล้ามเนื้อแน่นเต็มตัว เขาถือว่าผอมบางกว่ามาก แต่ก็สูงกว่า ใบหน้าขาวซีด มือเรียวที่ห้อยข้างลำตัวไร้ซึ่งสีเลือด หลินถิงเพ่งมองต้วนหลิงแต่ยังมิกล้าเข้าไปทันที นางควรใช้ข้ออ้างใดจึงจะใกล้ชิดเขาได้?ก่อนมานางก็ขบคิดเรื่องนี้อยู่นาน แต่พอเห็นเขาเดินออกมาจริงๆ นางกลับนึกข้ออ้างดีๆ ไม่ออกเสียได้ ยิ่งคิดยิ่งยาก นับแต่เติบโตมา นางกับเขาเจอกันนับครั้งได้ และจบลงด้วยความขัดแย้งเสียเป็นส่วนใหญ่หลินถิงเคาะหน้าผากตนเบาๆ “หรือจะรอวันหน้าค่อยมาใหม่เมื่อนึกข้ออ้างได้แล้ว?” ทว่าในขณะคิดจะถอยกลับนางก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบจากหน้าประตูนางใจสะท้าน รีบเงยหน้าขึ้นมอง ต้วนหลิงยืนอยู่บนขั้นบันไดสูง ท่วงท่าสูงส่ง ริมฝีปากบางเม้มสนิท ดวงตาเฉยเมยจ้องมายังนางผู้ทำท่าจะถอย แต่ยังยืนค้างอยู่ตรงนั้น ราวกับอยากรู้ว่านางจะทำสิ่งใดต่อข้อมือของเขาซึ่งถูกเฉือนเมื่อตอนเช้า แม้เลือดหยุดแล้ว แต่ยังถูกรัดแน่นด้วยปลอกรัดสีดำแดงแนบสนิทซ่อนรอยแผลพอดี เขามิได้เอ่ยเรียกนางออกม
