า เพียงยืนมองด้วยสายตาเยือกเย็น ปราศจากอารมณ์ ราวกับเทพเซียนผู้ว่างเปล่าหลินถิงนั่งนานจนกระโปรงยับย่นไปหมด แต่โฉมหน้ายังสดใส สายลมพัดผ้าผูกผมบนเกล้าผมของนางปลิวไหวเผยให้เห็นลายปักดอกบัวบนอกเสื้อต้วนหลิงขยับขนตาเล็กน้อยหลินถิงนึกในใจ “ไหนๆ ก็ถูกจับจ้องแล้ว จะปล่อยให้เสียเที่ยวมิได้ อย่างไรก็ต้องทำสิ่งใดเสียหน่อย” นางจึงกัดฟันเดินไปยังประตูกองกำกับการเหนือ ทว่าถูกองครักษ์ยืนเฝ้าขวางไว้องครักษ์ไม่รู้ว่านางเป็นใคร เห็นเพียงสาวน้อยท่าทางลับๆ ล่อๆ จึงขมวดคิ้วถามเสียงเข้ม “ที่นี่คือกองกำกับการเหนือ ผู้ใดไม่มีหน้าที่ห้ามผ่าน!”หลินถิงยิ้มกว้าง “ข้าไม่ได้จะบุกรุกหรอก ข้ามาหาคน”องครักษ์กดเสียงต่ำ “เจ้ามาหาใคร?”กองกำกับการเหนือมีเพียงองครักษ์ และนักโทษที่ถูกควบคุมไว้ในคุกหลวง ครอบครัวของเหล่าองครักษ์ย่อมไม่มีเหตุผลมาพบกันขณะปฏิบัติหน้าที่ มีเพียงความเป็นไปได้ข้อเดียว……แม่นางตรงหน้านี้คงเป็นญาติพี่น้องของขุนนางใหญ่ที่ถูกจองจำ จึงอยากมาขอเข้าเยี่ยม ถึงแม้จะแหกกฎก็ตามทีหลินถิงชี้นิ้วไปยังบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหลังองครักษ์ทั้งหลาย “ข้ามาหาท่านรองผู้บัญชาการต้วน”องครักษ์หันหลังกลับอย่างไม่รู้ตัว “ท่านรองผู้บัญชาการ”ต้วนหลิงก้าวลงมาอย่างสง่างาม เดินมาหยุดตรงหน้านางก่อนจะเอ่ยถามว่า “คุณหนูเจ็ด มีเรื่องอันใดถึงได้มาหาข้า?”หลินถิงกระพริบตาปริบๆ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางหาย ขณะหาทางพูดแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าอย
