อักษรบนแผ่นกระดาษพลิ้วไหวงดงาม เปี่ยมด้วยเสน่ห์เฉพาะตัว ต่างจากลายมือหยาบกระด้างในวันนั้นโดยสิ้นเชิง ถึงลายมือทั้งสองไม่มีส่วนใดคล้ายคลึงกัน แต่ทว่าต้วนหลิงกลับนึกถึงกระดาษใบนั้นขึ้นมาโดยไร้เหตุผลเขาท่องที่อยู่ที่เขียนไว้บนกระดาษในใจหนึ่งรอบ ภาพโรงเตี๊ยมที่เกี่ยวข้องก็ผุดขึ้นในห้วงคำนึง จากนั้นจึงส่งกระดาษให้องครักษ์เสื้อแพรอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะหันไปมองหลินถิงพลางเอ่ยขึ้นว่า“คุณหนูเฉียน เดินทางปลอดภัย”“รบกวนใต้เท้าแล้วเจ้าค่ะ”ตั้งแต่หลินถิงรับกระดาษจากต้วนหลิง นางก็คอยแอบสังเกตสีหน้าท่าทีของเขาอยู่ตลอด พอเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีผิดแปลกใดๆ จึงค่อยเบาใจตอนเขียนจดหมายฉบับนั้นนางใช้มือซ้าย ส่วนตอนนี้เขียนด้วยมือขวา ลายมือที่เขียนด้วยมือซ้ายกับมือขวาของนางนั้นแตกต่างกันมาก มือซ้ายลายมือค่อนข้างขี้เหร่ เพราะไม่ถนัด ส่วนมือขวากลับดูงดงามอ่อนช้อย โดยทั่วไปแล้วจึงยากนักที่จะสังเกตได้ว่าเป็นลายมือของคนๆ เดียวกัน ต่อให้ต้วนหลิงเป็นคนช่างสังเกต ก็มิใช่ว่าจะจับพิรุธได้หลินถิงลอบดีใจที่ตนรอบคอบพอจะใช้มือซ้ายเขียนจดหมายนั้น แต่ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อยนางพาเถาจูเดินออกจากสำนักศึกษาอย่างสงบเมื่อออกมาด้านนอก นางก็เริ่มเดินเลาะตรอกซอกซอย แสร้งทำทีเป็นหาซื้อยารักษาโรค เข้าออกร้านขายยาอยู่หลายแห่ง แล้วแอบออกจากทางประตูหลัง เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกคนของต้วนหลิงติดตาม ลดโอกาสถูกพบเจอให้ได้มา
