าจนต้องหยีตา “เจ้าคงไม่รู้ว่าฝันนี้น่ากลัวเพียงใด ข้า……ฝันว่าร้านของข้าหายไปหมด เงินก็ถูกคนแย่งไปจนสิ้น”เถาจูขำไม่ออก จะว่าไปมือที่นางยื่นออกมาเมื่อครู่นั้น……ที่แท้ก็คงจะพยายามคว้าร้านกับเงินทองเอาไว้กระมัง?จริงอยู่ในตอนแรกเถาจูมิได้เห็นดีเห็นงามกับร้านค้าที่หลินถิงพูดถึง นางไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวเช่นหลินถิง ผู้ที่มีชีวิตสุขสบายเพียงรอข้าวปลาเสื้อผ้าจากผู้อื่น ถึงได้อยากลำบากตื่นเช้าเข้านอนดึกลงแรงทำการค้าด้วยตัวเองจนร่างกายอ่อนเพลียกระทั่งบัดนี้ เถาจูจึงเข้าใจว่า……สิ่งเหล่านั้นมีความสำคัญกับคุณหนูเจ็ดเพียงใด ถึงกับฝันไปถึงกลางดึกดื่น นางจึงเกิดความคิดอยากเตือนอีกครั้งเถาจูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความห่วงใย “เรื่องสำคัญในชีวิตของสตรีย่อมคือการแต่งงาน บ่าวคิดว่าคุณหนูไม่ควรละเลยเรื่องนั้นจนหมดใจ ยิ่งการค้าขายเป็นอาชีพที่ต่ำต้อย มิได้รับการยกย่อง หากผู้ใดรู้เข้า ชื่อเสียงของท่านอาจพลอยมัวหมองไปด้วย”หลินถิงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก “ใครจะชมหรือด่า ข้าก็หาได้สน ข้าเพียงใช้สองมือของตนหาเลี้ยงชีพเท่านั้น”“แม้พูดเช่นนั้น แต่เสียงนินทาย่อมไม่อาจหลีกพ้น หญิงสาวออกนอกเรือนก็ย่อมไม่ปลอดภัยนัก หากคุณหนูเจ็ดไม่ถือสา บ่าวเพียงพูดด้วยความหวังดีแท้จริง” เถาจูวางผ้าเช็ดหน้าในอ่างเบาๆหลินถิงนิ่งคิดชั่วครู่แล้วว่า “เถาจู ข้าไม่อยากเป็นเช่นน้องแปด ที่แม้ดูเหมือนถูกเลือกสรรอย่างดี ทว่ากลับถูกยกให้กับผู้ชา
