ลางร้ายบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา…***ด้านต้วนหลิง เขามิได้ตรงไปยังกองกำกับการเหนือเช่นเคย แต่กลับจวนต้วนแทน เขากล่าวคำทักทายท่านพ่อท่านแม่เสร็จจึงกลับเข้าห้องหนังสือ ข้ารับใช้เตรียมน้ำล้างมือไว้ให้ตามเคย เพราะต้วนหลิงจะล้างมือทุกครั้งก่อนอ่านหนังสือหรือเขียนอักษร พวกเขาจึงรู้หน้าที่ดีต้วนหลิงเดินไปหยุดตรงอ่างไม้ มองภาพสะท้อนของตนในผิวน้ำก่อนจะจุ่มมือลงไป ทำให้น้ำกระเพื่อม ใบหน้าคมคายงดงามพลันแตกกระจายเป็นระลอกคลื่น สายน้ำเย็นไหลผ่านมือ ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก รอยนิ้วที่หลินถิงบีบไว้บนหลังมือก็จางหายไปแล้ว เขามองมันครู่หนึ่ง ก่อนดึงมือขึ้น ใช้ผ้าเช็ดมือที่วางไว้ข้างๆ ซับหยดน้ำให้แห้งสนิทผนังด้านตะวันตกของห้องหนังสือมีชั้นวางหนังสือสูงราวคนยืน เต็มไปด้วยตำราที่เขาเคยอ่าน ต้วนหลิงเดินไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่มุมล่างสุด พอหนังสือหลุดจากที่ ชั้นวางทั้งหมดก็ค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นช่องลับข้างใน ซึ่งเป็นชั้นวางอีกแถวฝังอยู่ในผนัง แต่ชั้นนี้มิได้วางหนังสือ กลับเป็นขวดแก้วใสเรียงรายนับร้อย ข้างในแต่ละขวดล้วนมีน้ำยา และที่ลอยอยู่ในนั้น……คือดวงตาของมนุษย์ทุกครั้งที่เขาฆ่าคนในคุกลับ เขาจะเก็บดวงตาของเหยื่อไว้ นำกลับมาที่นี่มีคำกล่าวว่า “ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ” ไม่เว้นแม้แต่ของผู้ตาย ต้วนหลิงเอื้อมมือปัดผ่านขวดแก้วบางใบเส้นเลือดสีแดงยังเกาะอยู่ตามเยื่อบางรอบนอก ตาขาวขุ่นเจือเลือดแดง ดวงตากว่
