กต่างจากคนทั่วไป บางครั้งได้ยินเสียงที่คนอื่นไม่ได้ยิน เช่นเสียงลมหายใจของมนุษย์ ข้าจึงรู้ว่ามีสองเสียงซ้อนกันอยู่ในตู้”หลินถิงพยายามถามเรื่องพวกนี้เพื่อเบี่ยงเบนความคิด ไม่ให้ย้อนกลับไปนึกถึงภาพศพ“ท่านได้ยินเสียงหายใจสองคน แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าคนที่ตามหานั้นอยู่ด้านซ้าย? ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าคือเขา?”หากฆ่าผิดล่ะ?เขาเคาะนิ้วเปื้อนเลือดเบาๆ ลงบนเสา “คุณหนูเจ็ด……หรือเจ้ากำลังสอบสวนข้าอยู่?”นางหมดเรี่ยวแรง เอนหลังพิงเสาอีกต้น ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ไหลเปื้อนคาง ตอบเสียงเบา “หามิได้ หากท่านต้วนไม่สะดวกจะตอบ ก็ถือว่า……ข้าไม่เคยถาม”“เสียงหายใจของชายหญิงมีความแตกต่าง ข้าจึงแยกแยะได้”หลินถิงนิ่งงันเนิ่นนาน ปลายนิ้วจิกลงบนรูเล็กๆ ที่แมลงเคยกัดแทะบนเสา ก้มหน้าต่ำลง“เขาทำผิดอันใด?”เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทว่าราบเรียบดังลมพัด“โทษถึงตาย……คุณหนูเจ็ด เจ้ามิได้กำลังสอบสวนข้าจริงๆ หรือ?”หลินถิงกับพวกเขา……มิใช่มีความสัมพันธ์อันสามารถสนทนาได้ตามอำเภอใจ นางจึงเผลอปิดปากเงียบลง ดวงตาเหลือบไปมา หลบเลี่ยงไม่สบตากับต้วนหลิงในต้นฉบับเดิม ต้วนหลิงนั้นถูกหลินถิงหมายหัวอย่างหนัก เขาจึงชิงชังนางถึงขีดสุด ทว่าเขากลับชอบใช้วิธีต้มกบในน้ำอุ่น ไม่รีบร้อนฆ่านางในทันที หากแต่ปล่อยให้นางได้ปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูงอย่างน่าขัน ปล่อยให้นางเข้าใจไปเองว่าสามารถเอาชนะนางเอก แย่งชิงพระเอกไปครอบครอง แล้วค่อยๆ ผลักให้นางร่วงห
