มารถพอที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้าได้”ระหว่างนั้น นางก็ยังไม่ลืมยกยอองครักษ์เสื้อแพรต่อไป แมงมุมดำที่เกาะอยู่ในใยกลางลาน ถูกเสียงสนทนารบกวนจนขยับขาเรียวยาวทั้งแปดข้างอย่างระแวดระวัง มันพ่นเส้นไหมเหนียวออกมาทอดไปยังขื่อไม้ แล้วไต่ขึ้นไปซ่อนตัวในมุมสูงอย่างรวดเร็วต้วนหลิงมองแมงมุมที่กำลังถักใยอย่างเงียบงัน ไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดอยู่ “ข้าเองก็เชื่อว่าคุณหนูเจ็ดมิได้เกี่ยวข้องกับเขาเวลาก็ล่วงไปมากแล้ว ข้าจะให้คนไปส่งเจ้ากลับจวนหลิน ดีหรือไม่?”เพียงได้ยินว่าจะปล่อยให้กลับ นางก็โล่งใจที่เขาไม่ถือโทษเอาคืนจากความแค้นในอดีต แต่จะให้กลับมือเปล่าเช่นนี้หรือ? อุตส่าห์ลำบากมาทั้งคืน ยังถูกขู่เสียจนตกใจ นางก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ สายตาเหลือบมองมือต้วนหลิงอย่างลังเล แล้วกลั้นใจพูดออกไป “ท่านเจ้ากรมต้วน? ท่านสามารถส่งข้ากลับด้วยตนเองได้หรือไม่?”ครานี้ต้วนหลิงถึงกับแปลกใจจริงจัง สายตาที่มองนางเผยแววไม่อยากเชื่อ คล้ายสงสัยว่าตนเองฟังผิดไป “เจ้าต้องการให้ข้าส่งเจ้ากลับหรือ?”หลินถิงตัดสินใจเสี่ยง ดึงสีหน้าจริงจังพยักหน้าแรง “ข้ารู้จักเพียงท่าน และไว้ใจเพียงท่านเท่านั้น”แม้ในอดีตพวกเขาจะเคยวางแผนใส่ร้ายกันและกันมาแล้วก็ตาม แต่หลินถิงก็ยังอยากลอง เผื่อโชคดี…หากหาคนไม่เจอ อย่างน้อยได้สัมผัสมือเขาก็ยังดีต้วนหลิงก้าวมายืนตรงหน้านาง ก้มมองด้วยแววตาลึกซึ้ง “คุณหนูเจ็ด หรือเจ้าคิดว่าคนในสังกัดข้าจะทำร้ายเจ้า?
